25-05-07

alleenig

Had vandaag een heerlijk dagje vrij. Ben alleen naar de stad geweest. Soms, heel soms, vind ik het leuk om alleen door zo'n enorme mensenmassa te laveren. Mensen botsen tegen je op als je je niet voldoende toont. Ookal ben je d'r toch ben je d'r alleen en dat is anders dan met twee.

Hieronder volgen een paar tips om alleen door de stad te lopen:

  • wees nieuwsgierig, doe alsof je er niet thuis hoort, alsof je d’r nog nooit bent geweest. Het is zo veel aangenamer om als “toerist” door je eigen stad te wandelen. MAAR, neem nooit de toeristenhouding over, wees alert voor het gehotsebots van de andere stadsmensen.
     
  • droom weg, dat hoeft niet te lang te duren. Heel even maar. Als je toch het gevoel hebt dat het wat langer kan duren ga dan op een bank zitten of een andere plek waar je je neer kan vlijen.
     
  • kijk geamuseerd naar mensen die zich laten entertainen maar ga nooit bij die groep staan. Het verschil in het alleen zijn MOET duidelijk blijven.
     
  • profiteer van je alleenschap om af en toe na te denken over het hoe en waarom van de dingen die je ziet.
     
  • geniet dat je dat alleen bent en doe alles waar JIJ de zin en de middelen voor hebt!

Volop genietend van mijn alleenigheid zag ik een busje kinderen. Busje is misschien wat te zacht uitgedrukt. Die kinderen zaten in een grote autobus van de politie met tralies aan de vensters, het was echt een autobus vol. Allen hadden ze een politiepetje op. “Wat zou dit kunnen zijn?”, dacht de inspecteur Witverlies (een grapje van mijn vader voor de tv speurder Witse)  in me. Winnaars van één of andere bizarre politiewedstrijd? Misschien waren het kleine boefjes die ze à la Oliver Twist een dagje in de stad kado gaven? Of misschien waren het zo’n belangrijke kinderen dat ze die politie – escorte nodig hadden om hun veiligheid te garanderen? Maar zijn niet alle kinderen belangrijk. Verdienen niet alle kinderen een goeie begeleiding of het nu van de politie is of niet? Of het nu boefjes of ontzettend belangrijke kinderen zijn of niet? Als ik dan van de Groenplaats naar de Meir wandel zag ik een jong meisje zitten bedelen met op haar arm een kleine baby. Wel, daar moeten we iets aan doen want het blijft een wereld van verschil. “Verschil moet er zijn!”, roept mijn vader vanuit het bad terwijl hij zijn stilaan verrimpelde lijf aanschouwt. Het zal wel maar het blijft vreemd ineen zitten.

Ik zat aan de Schelde, een ijsje te eten en toen kreeg ik een bericht.

Een berichtje met een vraag.

Ik weet niet goed of ik het moet en hoe ik het moet doen?

Misschien moet je maar meekomen?

Kom je?

Als je wil stuur ik het ook naar jou door?

Sms mijn naam: paola naar 3608 en dan stuur ik jou het berichtje.

 


 

17:43 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-05-07

zomer paw paw!

De zomer hing vandaag even in de straten. Ik fietste van school terug naar huis en zag hoe een lapjeskat zonder gene haar kont zat te wassen in het midden van de straat. Wel, dat is nu zomer voor mij;  de straten lam geslagen door de warmte, al die deftige buromensen verstopt achter hun luifels en een kat die haar kont wast in de schaduw van een auto. ZOMER!

 

Mijn vriendin L. vertelde me hoe ze walgt van haar vriendje. Alles aan hem; zijn zweetgeur, zijn krullen, zijn stem, echt alles. Op de vraag waarom ze er dan bij bleef kon ze me alleen maar zeggen dat haar ouders het “zo nen toffe” vinden. En ze had ook wel schrik om het hem te zeggen dat ze niet van hem hield. Ze had schrik voor zijn reactie… “Als je wil zeg ik het.”, stelde ik haar voor in een soort van vrouwelijk Superman moment. Ze vroeg om haar nog wat tijd te geven om het heel eventueel zelf te doen. Ik denk niet dat ze het ooit zal doen of durven. Ze is nu zestien en zal op haar twintig met die zweetsloef in een kamertje in Leuven eindigen en hun gezamenlijke beleggingen via, een door hem gekozen manier, op de voet volgen. Zodat ze,  nadat hij is afgestudeerd en bij één of andere high brow firma werkt, een huisje in de rand van Brussel kunnen kopen… Het enige wat ze wel tof vond aan hem was dat hij niet in haar klaar kwam. Ik moest bijna kosten in haar plaats. Ik zie het al voor me; zo’n zwetende streepjeshemd dragende krullenbol die alleen al bij de gedachte klaar komt. Nu ja, goed voor haar. Het enige wat ik hoop is dat ze niet aan kinderen beginnen zolang er geen liefde is.

 

Mijn buurjongetje, je weet wel dat “paw-paw” – kind had vandaag van zijn fiscaal interessante pleegvader een kuikentje gekregen. Het beestje zat bibberend in de garage naar de bol - ogen van het kind te kijken terwijl de vader aan mijn vader de rekening liet zien van het geel pluizig wezen. “Fiscaal héél interessant!”, grimaste hij. Iets voor het donker werd zag ik de-hoe-trek-ik-alles-af-behalve-mezelf - vader met een schop in de tuin. Hij groef een putje voor de nieuwe bewoner. Zijn leven was van korte duur.  Het kind stond hysterisch te “paw-paw” – en  met bloed en gele pluisjes op zijn aangezicht. Ja, als je wil dat het een kip wordt moet je d’r mee bezig zijn en dat was nu net iets te veel gevraagd.

23:46 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Echte vrienden.

19:51 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

fijne mensen.

Fijne mensen leren kennen. Ze spraken over netwerken en treinen en het verschil tussen Walen en Vlamingen en waarom het goed is groot te worden in verschillende talen. Ook talen die je niet kan uitspreken, letterlijk dan. Ook nonkel P was er. Hij is niet echt een nonkel, in de zin van familie. Hij was een goede vriend van één van de vriendinnen van mijn vader. Heb belooft bij hem en zijn familie op bezoek te komen.Hij woont in een ecologisch huis. Ben wel benieuw wat dat juist inhoudt en hoe dat werkt? Zij die taarten hadden beloofd waren er niet. Had nochtans de hele dag mijn goesting om een ijsje te eten uitgesteld omdat ik dacht dat er hopen taart zou worden aangeleverd….

Op de bus terug zat er een vrouw met een baseballpet voor me met het opschrift: “better a blowjob than no job.” Ze was nogal dronken, ze probeerde met de moed der wanhoop haar veters dicht te knopen op een bus die met een rotvaart naar zijn eindbestemming reed. Ze gaf het niet op maar struikelde over haar veters bij het uitstappen van de bus. Ik zag de mensen rond me in de weerspiegeling van het glas meewarig hun hoofden schudden. Ik begrijp niet waarom. Nu ja, het zal zo wel zijn redenen hebben.

Mijn vader en T. zitten beneden naar mijn vaders lievelingsfilm te kijken; “Kramer versus Kramer”. Mijn vader is zot van Meryl Streep, vooral de manier waarop ze zo lijzig kan praten. En in deze film huilt ze en dat vindt mijn vader één van de mooiste dingen op deze planeet; een huilende Meryl Streep. Verder vroeg hij me wat ik vond van de gebruiksaanwijzing op het aluminiumfolie. “Goed, denk ik.” , zei ik.

Mijn vader moet tegen volgende week een nieuwe gebruiksaanwijzing voor aluminiumfolie schrijven voor één van de klanten van het reclamebureau waar hij voor werkt. Hij zei dat met een zekere trots om indruk te maken bij, de tegen hem leunende, T.. Hij knipoogde, ik sloot de deur en ging naar boven. Nog even de sterren tellen en dan weer op en op en op en op.

00:27 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-07

niets is wat het lijkt.

Kan een pompoen een koets zijn? Langs vele bochten en wegen van ons innerlijk gestel moeten we soms, heel soms, durven geloven dat iets iets is zonder dat we het kennen zoals het in werkelijkheid is , dat het verborgen zit in dat wat we denken dat het is maar eigenlijk is het het niet. Toch niet zoals we het kennen. Ik heb het hier niet over honden of katten die er vervaarlijk uitzien en dan toch zachtaardig blijken te zijn. Nee. Is een moeder een moeder? Een vader een vader? Een vriend een vriend?  

 

Deze namiddag zat ik in taverne 2140 en hoorde hoe een vrouw tegen haar man bezig was over hoe ze dat en dat zag in de toekomst.  Het was op het eerste zicht het modale deftige koppel die het helemaal gingen maken. Ze hadden alles netjes op een rij; Zij wilde kindjes en verhuizen en in dat zelfde rijtje ook een kleine stadsauto. “En misschien kunnen we dit jaar op vakantie bij nonkel Jos?”, straalde ze. De man zuchtte, stak een sigaret op en zei dat hij zaterdag met twee vrienden naar een fuif met muziek uit de jaren ’70 en ’80 gaat in Gent. De vrouw vond het best. Ze legde zich neer in haar situatie. Een situatie die er voor de buitenwereld en voor haar blijkbaar ok was. Ze vond het ok dat haar man niet had geluisterd naar haar emo-gezeik. Ok! Beetje later zei hij tegen haar dat ze de pot op kon, dat hij niet verliefd was op haar. Hij stond recht en ging naar buiten. Zij bleef voor zich uitstaren en begon na een tijdje heel hard en luid te lachen.

 

“Dat is nu echt ne goeien test”, lachte ze. “Efkes helemaal klem rijden met al de verwachtingen die ge hebt, dan ziede direct of den andere het meent! De meeste venten krijgen toch cold feet als ge het woord “kindje” traag uitspreekt. Om nog maar te zwijgen over de angstparels op hun veurhoofd als ik het over nonkel jos heb.”

Ja, niets is wat het lijkt dus….

 

NIETS IS WAT HET LIJKT!

19:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-07

Mier in mijn ziel.

Er is een mier in mijn ziel gekropen. Zo, langs mijn grote teen en mijn broek naar boven. Toen hij boven was, echt helemaal boven, keek hij rond en vroeg zich af waarom alles was zoals het was?  De mier stelde verder geen vragen, hij had dorst van de lange klim.
"Niet erg efficiënt", mompelde de mier en keerde weer om.
Als een spiderman verdween hij en net als diezelfde spiderman had hij een vraag in mijn oor gefluisterd; waarom is alles zoals het is en niet anders?
"Omdat het zo is.", wilde ik hem toeroepen in een eerste reflex.
Maar ik kon de woorden nog wegslikken toen ik de dommigheid van mijn antwoord inzag. Net zo is het met de brief die ik vandaag kreeg. Vele dingen zou ik erop kunnen zeggen, roepen, verwijten maar net als de vraag van de mier zou alles wat ik zeg getuigen van niks meer dan niks. Een holligheid, een leegte. Als mensen het niet fysiek doen dan wel door hun woorden.

Morgen, woensdag 23 mei, heb ik met een aantal mensen een afspraak, om 19.30u in Het Paleis te Antwerpen. Misschien kan ik daar te weten komen waarom dingen zijn zoals ze zijn en niet anders?
Mocht je zin hebben om te komen aarzel dan niet, Paola.

20:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Een brief.

16:43 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-05-07

Juf Vera.

Deze middag sprak een vrouw me aan. Was even buiten school om een broodje te kopen. Ze duwde een kinderwagen voort vol vuile oude naakte poppen. Ze zag er sjofel uit maar het was alsof ze in haar vuilheid een zekere netheid had gevonden. Ik zag ze van ver naar me toe komen. Ze slalomde door de mensenmassa recht op haar doel af, ik. Daar stond ze dan voor me; een klein vuil madammeke. Toen ze voor me stond hield ze haar blik in haar kinderwagen. Ze prevelde iets tegen de poppen die haar als dode kadavers met porseleinen ogen aankeken. “Ik heb je nog gekend”, zei ze. “Ik ben juf Vera”, en ze lachte haar drie bruine tanden bloot. Juf Vera, dit kon niet zijn!

Juf Vera was de juffrouw van de eerste kleuterklas. Dit was juf Vera! Ik heb en had veel fijne herinneringen aan haar. Juf Vera! Zij leerde me zingen, praten, op het potje gaan, abstracte tekeningen maken…en telkens moedigde ze me met een ongekend enthousiasme aan. “Juf Vera…”, zei ik  onwennig en mijn adem inhoudend. Ze streelde met haar grauwe hand over mijn gezicht, bleef eventjes staan en keek weer naar haar poppenverzameling. We hebben niks meer gezegd. Ik schoof aan bij de broodjeszaak en toen ik buitenkwam was ze verdwenen. Juf Vera.

Op school organiseerde ze destijds een “ouderdag”, daar moesten we een liedje brengen voor onze mama en papa. “Mijn papa is een jongen en mama is een meisje…”, iets in die trant. Op het einde van het liedje moesten we aan beide ouders een papieren bloemetje geven. Omdat mijn “mama”(tussen aanhalingstekens) er niet bij kon zijn nam juf Vera het bloemetje dat ik voor diegene had gemaakt in ontvangst. Ik weet nog heel goed hoe ik haar zachte huid kuste. Ik had haar nog zoveel willen vragen maar heb het niet gedaan. Ik was bang van die vrouw.

Ik was bang van juf Vera. Het was een bange dag waarin ik besloten heb nooit meer bang te zijn want dat hindert je in wat je wil doen. En mocht ik toch ooit weer bang zijn dan geef ik het toe dat ik bang ben dat maakt het bang zijn dragelijker, denk ik…

Heb daarnet in de fotodoos zitten kijken naar foto’s van de eerste kleuterklas. Juf Vera, een stralende ster en ik samen met de andere kinderen vol bewondering en verwondering….

21:05 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Ik ben niet bang!

17:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-05-07

de klammigheid

Ben met mijn vriendin J. naar Het Paleis geweest. De voorstelling heette 'Bomma'. Het was heel intiem, alsof je bij je bomma op bezoek was. Wat ik wel niet zo goed begreep is waarom de actrice een striptease deed? Mijn bomma deed nooit een striptease of toch niet dat ik het wist. Het lijkt wel of er kan geen theater kan zijn zonder dat er kleren uitgedaan worden. Het zal zo wel zijn betekenis hebben...
Mijn vader en T. zijn verdwenen. Ze hebben niks achter gelaten. Nu ja, T. heeft duidelijk veel en donker schaamhaar. Of het schaamhaar van mijn vader moest deze nacht gegroeid zijn, dat zou ook kunnen? Heel de badkamer lag vol, het leek wel of er een gorilla zijn haar was verloren. Ik denk dat mijn vader er wel gelukkig mee is... zo in het weekend... tussen zaterdagavond en maandagochtend. Mijn vader beschrijft zichzelf als een man die in de week 'het gezeik van een wijf' best kan missen. Mijn vader, de aapmens! Ik denk dat jullie beeld van mijn vader wel bizar moet zijn. Ik zal jullie zeggen; hij valt wel mee. Hij heeft zo zijn rare kronkels maar hij is best ok. Hij heeft in zijn professioneel leven echt alles opgegeven om er voor mij te zijn. Hij had nu een dikke positie kunnen hebben maar heeft bewust elke carrièresprong geweigerd om betere uren te hebben. Hij verwijt me dat niet, behalve als hij dronken is. Dan schieten de tranen in zijn ogen als hij vertelt hoe we vroeger twee handen op één buik waren. Onafscheidelijk waren we. Op het einde van zijn litanie durft er al wel eens een zweem van verbittering in zijn verhaal komen als hij vertelt welke fijne aanbiedingen hij niet heeft aangenomen om bij mij te zijn. Soms zie ik mezelf , binnen een jaar of twintig, nog steeds samenwonend met mijn vader, als een soort van "verplichting". Omdat hij dat ook voor mij heeft gedaan… nu lijkt me dat een bangelijk idee. Wat ik me nog wel levendig herinner is hoe ik aan de hand van mijn vader door de stad liep en hoe hij me alles toonde wat er leefde of nog een beetje leefde. Op een dag zoals vandaag, waarop het lijkt dat de hele stad is gehuld in acrobaten uit de koopjeskrant en iedereen bij dezelfde ballon-kunstenaar zijn versie van een hond heeft gekocht mis ik die momenten met mijn vader.Dat hij mijn gids was. Dat hij de drukte en de mensen in die drukte, in mijn ogen, op een afstand hield. Toen was hij echt een held die ik beklom en lastig viel met mijn oneindige vragen, telkens weer opnieuw. Nu wordt er van me verwacht dat ik het stilaan zelf doe. De klammigheid van de dag hangt in mijn kamer en over mijn ziel. Ik ga even stil zijn.
paola.

18:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

glimburg!

Heb er niet van geslapen. Weeral verhuizen! En natuurlijk is het geen schande om naar Limburg te verhuizen maar waar mijn vader naartoe wil is geen andere levende ziel te vinden...Het lijkt wel of we vluchtelingen zijn in eigen land.

Mijn vader ligt in bed met de stofzuiger. Ze slapen nog. Ben net even gaan kijken. Ze liggen in elkaar verstrengeld als een klimop.Het was gisterenavond wel gezellig. Zij is wel ok, ze heeft zich gespecialiseerd in het werk van Goethe. Ik ken hem niet maar als ik haar over hem hoor praten, wil ik wel zijn werk over de natuur gaan lezen. Fascinerend om te horen hoe iemand de natuur heeft gebruikt als spiegel van de menselijke ziel. Ik kan er me wel iets bij voorstellen… T. haar lievelingsfilm is dezelfde als die van mij; “DOMBO.” Haar favoriete scène uit deze tearjerker is het moment waarop Dombo zijn moeder ontmoet. Dat is ook mijn favoriete scène! Zijn moeder zit op dat moment opgesloten achter tralies en hij gaat met de kleine muis naar haar toe, op bezoek Ze strelen elkaar met hun slurf door de tralies. Zwaren emo;  kilo’s zakdoeken, liters tranen heb ik al gelaten bij die scène. Wie weet wordt het wat tussen T. en mijn vader?  Het enige nadeel is dat ze ook gek is van Limburg, net als mijn vader. Ze komt bijna klaar als ze het over “het groen” heeft. “En dan die vriendelijke mensen”, zei ze terwijl mijn vaders hand over haar borsten gleed. Ja, mijn vader verkondigde in haar bijzijn dus dat hij hier weg wil. Misschien wel naar Limburg?! Mijn vader, de koene ridder! Haar leek dat een zeer goed idee. Daar volg ik haar niet en denk dat ze dringend toe is aan een hersenoperatie waarbij ze de sectie “ik hou van Limburg” verwijderen. Aan haar muilmechaniek is blijkbaar ook nog veel werk want er huist een ware ijzerwinkel in haar mond. Telkens ze lachte zag ik daar nog resten van de voorbije weken, niet alleen etensresten maar ook mannenresten en misschien wel iets wat van mijn vader zou kunnen zijn. Ik heb hen na het eten verlaten en zie dat ze het goed kunnen vinden. Als ze naar Limburg zouden verhuizen heeft mijn vriendin S. me al op het hart gedrukt dat ik bij haar en haar ouders mag komen wonen. Het enige nadeel is dat haar vader een Limburger is. Ze zijn echt overal…

Geniet van jullie dagje en vergeet niet dat als je via de E313 Limburg binnen rijdt je een kleine val van een tientalmeters maakt. Het einde van de beschaving kondigt zich zachtjes aan.

07:46 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-05-07

Verhuizen...

20:29 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

 met samson in de wasmachine.

Ik werd met suizende oren wakker. Keek naar het plafond en alles begon te draaien. Alsof ik in de wasmachine van mijn bestaan was terecht gekomen. Gisterenavond was alles te luid;  de mensen, de muziek. LUID! Op het ogenblik zelf merk je het niet zo maar op het moment dat je terug naar huis fietst lijkt het of de bassen nog achter je ogen zitten. De wereld glijdt in dreunen voorbij. Zo 's nachts en na de nodige citroenjenevers kan je daar best mee leven. Nu lijkt het of ik door Plopsaland loop met Samson himself. En dien hond blijft maar doorgaan met zijn irriterende woordspelletjes. "Niet te dicht, hé Samson!". Bueno, ik doe het een beetje rustig aan vandaag. Moet straks koken voor mijn vader en zijn vriendin T.. Je weet wel, miss stofzuiger. Ik ga pastaslierten maken met spekjes en boontjes. Dat kan zij naar binnen zuigen en het is licht verteerbaar. tot gauw, baci!

 

10:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-07

Pa spreekt met den TV

18:42 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

terrorisme.

mijn vader kijkt al de hele dag naar de televisie; het blinkend kastje met de bewegende beelden. De grootse onzin eerst. Vooral vijftv, wijftevee zoals hij zelf zegt. Als gehypnotiseerd ligt hij naar alle stilstaande en bewegende onzin te kijken die zijn kapotte lens passeert. Ik zeg kapot omdat ik als kind ooit mijn schattig kindervingertje in zijn oog heb gestoken en sindsdien is zijn oog 'gekwetst'. Waardoor hij aan één kant slechter en slechter begint te zien. Mijn vader was zo blij toen ik de eerste keer op mijn potje zat te kakken dat hij me vast nam en met me in het rond begon te dansen. Ik was duidelijk niet opgezet met het idee dat mijn kont nog vol stront hing en met het enthousiasme van mijn vader dat ik zijn oog als middel zag om een enorme domper op de feestvreugde te gooien.

Ben daarnet met mijn vriendin gaan zwemmen. Wel vreemd om weer in dat zwembad te zijn waar ik in het begin van de week nog met die Zweedse jongens ben geweest. Niet dat er iets met die jongens is gebeurd, hoor! Ach ja, het zal wel iets met een herinnering aan een vorm van opwinding te maken hebben, zekerst? Straks ga ik met mijn vader naar de supermarkt. Daar kan hij zich zo verschrikkelijk opwinden in wat hij noemt; “de supermarktterroristen”. Dat gaat van mensen die met hun karretje de weg versperren over mensen die mensen die het niet kunnen verdragen dat er andere mensen in de supermarkt zijn tot van die mensen die hun karretje in je reet proppen als je staat aan te schuiven aan de kassa. Mijn vader heeft beloofd bij de volgende aanraking met dit specimen zijn bivakmuts op te zetten en die mensen te zeggen waar het op staat, waarschijnlijk met geweld.…dat zou ik graag zien gebeuren…. Deze morgen kwamen de buren nog even langs met hun geadopteerde hermafrodiet. Ja sorry hoor, maar ik kan er echt niet aan zien of het nu een jongen of een meisje is. En zelf spreken ze ook nogal geslachtloos over 'hun' of 'het kind'. Ik denk dat het een jongetje is die bij één of andere oorlog zijn ballen is kwijtgeraakt. Met dat ge-'paw de hele tijd. Ook die blik van dat kind is zo koud. Het lijkt al een koud en gruwelijk leven achter de rug te hebben.De buren doen of ze het allemaal niet weten of willen weten. "Fiscaal aantrekkelijk", gniffelde de buurman terwijl zijn vrouw met het kind op haar arm naar buiten ging. Ben vooral benieuwd hoe lang ze nog zullen leven of hoe?

16:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

sluit uw ogen.

De geur van het bos hangt nog in mijn haren. Het kloppend hartje van mijn neefje bonkt na in mijn oren. Het witte wollige watje van een konijn schrikt de natuur wakker.

Goedemorgen iedereen!

De buren hebben een kindje geadopteerd. Ze hebben hem/haar Titio genoemd. Titio weet al heel goed hoe je met een geweer moet omgaan. Toen ik deze ochtend opstond zag ik hem/haar in de tuin.
"Paw, paw!", schoot hij met zijn/haar vingertje naar mij.
"Paw,paw.", schoot ik flauwtjes terug.
Ik ging naar binnen en deed zoals mijn oma deed; ik sloot mijn ogen en dacht aan fijne dingen.

09:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-07

er was eens koeligheid.

Een sprookjesbos, het zou iets fijns kunnen zijn. In Westerlo is het heel veel bos en een paar kartonnen sprookjesfiguren. De boslucht en de figuren van de omgewaaide bomen inspireerden meer dan genoeg om er een echt sprookje van te maken. Mijn neefje heeft uren een verhaal verzonnen  over  kabouters en hoe ze leven en waar ze zich verstoppen, want kabouters zie je niet. Dan kwam hij weer met een stukje mos aanzetten om te laten zien waar de kabouters hun tanden hadden ingezet. Dan moesten we weer allemaal stil zijn om het kabouterlied héél in de verte te aanhoren.  

 

Heel vroeger had mijn vader een tijdlang een vaste vriendin, P. En P. deed er alles aan om het me naar m’n zin te maken. Ze knutselde met me, we gingen samen zwemmen, ze kookte voor ons, ze was een heel fijne vrouw, in mijn ogen. Ze wilde enkel uit mijn vaders mond ontfutselen dat hij voor haar koos en dat deed mijn vader niet, integendeel. Hij en P. hadden heel veel ruzie. Zij wilde met hem en mij gaan samenwonen, een toekomst opbouwen met z’n drietjes maar dat wilde hij niet. Telkens als ze er over begon werd mijn vader kwaad en stuurde haar weg. Zo zijn ze een tijdje doorgegaan, tot P.op een dag niet meer terug kwam. Mijn vader zei dat we haar “gelukkig” nooit meer zouden zien. “Dat kutwijf.”, mompelde hij tussen z’n tanden.  P…. Tot op van vandaag ruik ik haar soms nog , ze had een heel specifiek parfum. Heel lekker. Ik kon tegen haar borsten verdwalen en zij vertelde dan op fantastische wijze allerlei sprookjes. Ze hield zich nooit aan het boek. Nee, ze vertelde het verhaal altijd op zo’n manier dat ik één van de hoofd of bij – figuren was. Soms was ik de schone slaapster, een andere keer was ik dan weer de wolf. Twee jaar geleden kregen we een geboortekaartje van P.’s eerste kindje; Tim. Ook Tim was één van de figuren uit de sprookjes die P. me vertelde. Ik heb het kaartje nooit aan mijn vader laten zien maar als ik er aan rook dan rook ik dat heerlijke parfum van haar. Ik denk dat ze een fijne mama is…

 

Mijn tante, de moeder van mijn neefje, is heel hard met haar uiterlijk en hoe de buitenwereld over haar denkt bezig. Zij wil positief in dit leven staan,zegt ze. Maar als mijn neefje met vuile handen aan haar broek komt krijgt ze haast een zenuwinzinking. HAAR WITTE BROEK! Maar ze is o zo gelukkig in haar job,ze draait o zo verschrikkelijk veel over – uren, is o zo nooit thuis als mijn neefje wakker is, en ze heeft o zo fijne collega’s. Tegelijk heeft ze o zo weinig tijd voor zichzelf omdat “dat kind” zo veel aandacht vraagt. Maar vergis je niet, mijn tante is gelukkig! Voor mijn tante is geluk een broek die in de kast hangt. Alle gekheid op een stokje, mijn tante loopt zichzelf met de elegantie van een glossy magazine voorbij.En niet alleen zichzelf maar ook mijn neefje. Van haar man moet ze niet al te veel hulp verwachten; hij heeft ook een druk drukke job en is enkel aan het stoefen over de manier waarop hij met zijn leasingwagen elke zondag naar Brussel rijdt om pistolets te kopen, snel, veel te snel scheurt hij langs het koninklijk paleis naar de hoofdstad. “Mijnen baas betaalt de kilometers!”, en dan lacht hij. Wat zeg ik? Scheurt hij z’n River Woods trui van het lachen. Dit is  Cool! Dit is gaaf! U is…Met iets anders zijn ze niet bezig. Hopelijk vallen ze gauw in heel diepe slaap en als ze wakker worden... Ooit, op een dag.

 

22:38 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ik ben KEWL

18:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-05-07

 mio papa!

Mijn vader was zo blij dat hij z'n liedje had mogen zingen dat hij ons beide een steak met frietjes heeft getrakteerd. Het was lekker en gezellig. Op dat soort momenten kan mijn vader als een klein kind uitgelaten zijn. En lachen met alles, met de mensen aan de andere tafels, met de bediening, hij laat zelfs het stuk vlees praten...Op dat soort momenten.

Mijn vader is complex.  Hij heeft vele tegenslagen gehad ((is nooit gevraagd om zanger of drummer te zijn bij de schoolband, die verhalen komen ook telkens weer.))waardoor het soms wat bitter klinkt wat hij zegt en hij onverschillig lijkt. Maar hij is niet zo onverschillig. Hij zou niet zo onverschillig willen zijn als mensen denken dat hij is. Mijn vader heeft dromen en plannen. Te veel om op te noemen. Soms kijk ik er naar en heel soms ga ik er in mee. Vanavond had hij lasagne gemaakt, op zijn manier. Met in het gehakt ansjovis en kappertjes. Het was wel lekker, voor mij. Soms voel ik dat hij zich wil bewijzen. Dat hij wil bewijzen dat hij een goeie vader is. Als een sportman slooft hij zich dan uit tegenover mij en de buitenwereld. Ik zie hem dikwijls tot tien tellen. "Zijn kas op vreten", zoals hij zelf zegt en dan weer doorgaan."Nee, de mama is er niet bij.", dit zinnetje moet hij dikwijls ter verantwoording afdreunen waarom we maar met z'n tweetjes zijn. Een gezin, wat is dat? Overal moet hij uitzonderingen op de regeltjes vragen omdat de maatschappij blijkbaar niet verwacht van een man dat hij alleen is met z'n dochter. Voor de maatschappij MOET je een partner hebben. Wel, mijn vader heeft er geen. Ja, hij heeft mij maar...Ik weet niet of ik de dochter ben die hij wil, waar hij van droomt. Hij spreekt nooit zulke woorden uit. Ik weet amper wie ik zelf ben, wat ik zelf wil. Wie weet, wil mijn vader wel dat ik een majoret wordt bij één of andere fanfare. Als we zo ergens een fanfare zien passeren dan is hij altijd vol van die muziek en dat gewemel van die meisjes met hun stokken. Dan staan de tranen in zijn ogen. Misschien ligt mijn toekomst wel daar? Paola de majoret! "Ik doe het om mijn vader te plezieren!", roep ik dan. De competitie van de dochter.

Morgen is het een feestdag en ga ik met mijn neefje naar het sprookjesbos in Westerlo. Als ik zo met hem op stap ben dan voel ik me een beetje verantwoordelijk over die kleine man. Hij en z'n wandelende tak... Een moedergevoel en een competitie als dochter. De wedstrijd is geopend!

22:18 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Mijne pa zijn klep...

17:48 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

zeepbellen

Ik denk dat ik die twee die vorige nacht aan het ruziën waren op straat daarstraks heb gezien...aan de kerk...ze zijn getrouwd. Ja, die twee die elkaar deze nacht nog opvraten!

Zij was helemaal in ’t wit met veel pels in haar kraag, echt een ijsbeer. En hij had een wit pak aan en blauw geslagen oog. Ze moeten het geweest zijn, kan niet anders. Het was wel zo’n ecologisch huwelijk want in plaats van met confetti te strooien bliezen de omstanders zeepbellen. Dat was wat ik eerst zag; een landschap van zeepbellen met daarin twee ijsberen. Af – gekoeld, bekoeld en getrouwd. In die volgorde. Ik denk dat het leven als zeepbel ook wel fijn is; Ze blazen je op tot een klein of iets groter belletje en dan vlieg je met je blauwgeaderde zeephuid even door de lucht om door diezelfde lucht weer doorprikt te worden tot niets meer dan water. Kort maar goed leven! Geen gezeik over wie en hoe en wat je weet of niet. En waarom je wat weet en waarom ook niet. Ploef! Gedaan. En dat gedaan wordt gedaan door diegene die je draagt, die je nodig hebt om zeepbelletje te zijn. Of misschien is zo’n zeepbelleleventje wel veel langer dan wij denken? Denken.

zeepkus.

13:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

twee ijsberen.

Deze nacht stonden hier twee mensen tegen elkaar te roepen. De straat was doodstil, ik lag  in het donker te turen. Een man en een vrouw. Ik ben achter het venster gaan kijken. Hij wilde van haar af. Hij duwde haar weg. Zij sprong, echt van springen, rond zijn nek en klom op zijn lichaam. En maar roepen en brullen dat ze niet en wel van elkaar houden. Een man van aan de overkant riep dat het stil moest zijn. Hij bleef wel kijken met het neonlicht van zijn slaapkamer aan.

Een oud verrimpeld lijfje met een pijamabroek aan. De twee trokken zich er niks van aan. Het leken wel twee ijsberen die met elkaar aan het spelen waren; met opengesperde muil op elkaar klimmen en klauwen. Is dat dan passie? helemaal koud kroop ik terug in mijn bed.  Hun geroep werd doffer en kwam in korte vlagen weer.  Na een tijdje was het stil en hoorde ik alleen maar gehuil en een mannenstem. Ik ben niet meer gaan kijken. Misschien was het de politie die de man en vrouw zijn komen halen? Misschien is het allemaal nog goed gekomen en zagen ze in dat ze elkaar graag zien?  Ik heb schrik van de liefde als dat er bij hoort. Het roepen en kwetsen, het ijsberengedrag.

07:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-05-07

babbelen.

Ik vind dat mijn vader alle geheimdoenrij rond zijn liefdesleven en het waarom mijn moeder zo snel van ons is weggegaan uit de kartonnen doos van zijn leven mag halen. En vertellen, heel veel vertellen. Een praatkick mag er niks tegen zijn. Babbelen als een wilde tierelier, een wild dier. Hij mag boos zijn en verdrietig terwijl hij het verteld. Maar het zal niet gebeuren. Mijn vader houdt het liever allemaal binnen om dan soms in hoekje te exploderen. Zo heel stil, poef! Niet meer dan poef. Zelfs geen puf heeft hij op het einde van zo'n interne storm. Ik ben net hetzelfde; alles woelt en waait binnenin. Aan de buitenkant zie je niks. Dat heet dan geheim, zeker? Geheimzinnig misschien maar ik zou er met hem over willen praten. Een uurtje geleden kreeg ik telefoon, ik nam op. Aan de andere kant hoorde ik duidelijk dat er iemand met grote spanning luisterde. Maar ze zeiden niks. Het was stil. Ik hoorde enkel mijn eigen stem als een echo tussen twee werelden. Dat soort telefoontjes stinkt enorm. Dus als diegene die me gebeld heeft dit leest vraag ik schoon om dat niet meer te doen. dankuwel.

Een vriendin van me wil gaan samen wonen met een paar vriendinnen in een huis in de stad. Ze heeft het gezien en ontwikkelt het hele idee. Die in die kamer en die in die kamer en dan een gemeenschappelijke keuken. Ik weet het niet. Soms zou ik me al willen losrukken van mijn vader. Dan zou hij ook zijn leven kunnen leiden, denk ik dan. Maar tegelijk ga ik hem heel hard missen. Heb dat ook als we afscheid nemen, als ik bijvoorbeeld vroeger op kamp ging. Dat afscheid aan de bus was altijd hartverscheurend, het voelde alsof ik mijn vader in de steek liet. Dat was niet zo natuurlijk, mijn vader was waarschijnlijk heel blij dat ik even weg was, even tijd voor zichzelf.

Donderdag vertrekken de Zweden terug naar huis, ik ga ze bijna niet meer zien omdat ze nog vele activiteiten hebben. Ach ja, in 't zwembad was het leuk. Subiet naar John Ledgend luisteren, ben in een luister kind of mood.

16:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-05-07

Zwoele Zweudse Jeungens.

18:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

maan-dag.

Ben al vroeg wakker! Het leek alsof de maan deze nacht mijn hart verwarmde.Die heerlijke slaapgloed. Heerlijk dromend. Dromen schoten als wolken voorbij. Het zonnetje streelde me wakker.

En dan nu een hoofd vol schoolboeken.Daar gaan we. Een dag van geurtjes en kennis. Af en toe een leuk moment. Zoals archelogen een skelet van een walvis opgraven, met heel veel geduld en als je d'r open voor staat vind je wel iets waar je blij mee kan zijn. Hup, het openbaar vervoer lonkt! Tijd om de skeletten van de samenleving op een kluitje gepakt te zien zitten en blij te zijn met het ochtendhumeur dat niet veel beter is dan hun avondhumeur. Straks is de maan daar weer,
Tot straks.

06:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-05-07

allemaal hetzelfde.

 

Die Zweden zijn wel cool/koel. Het is allemaal wat onwennig. De vrouw van het gastzin waar ik op bezoek ben geweest spreekt geen engels. Dus heb ik de hele tijd als tolk moeten fungeren. "Kunde is vragen wat 'em op zijnen boterham wilt?". Ik ben nog nooit in een land geweest waar ik de mensen niet een klein beetje verstond. Ok toegegeven, ik ben nog nooit heel ver weg geweest en als ik dan al eens wat verder weg was dan spraken ze wel engels of  duits of frans. Die mannen hebben overal gezeten dus die hun talen spreken ze overal. Overal, dat zou nog al eens een vakantiebestemming zijn.De grote eenheidsworst, alles op een hoopje: oude gebouwen, twintig zwembaden, een ontzettend grote kantine en niet te vergeten ANIMATIE. Welkom in OVERAL! Je denkt dat je thuis bent! Dan kan je zeggen als je thuis komt dat het eten net hetzelfde smaakt als hier.  Mijn vriendin N. gaat elk jaar met haar ouders naar hetzelfde hotel, ondertussen kennen ze de eigenaars, het menu en de activiteiten en wanneer de bedden worden opgemaakt en de omgeving als hun broekzak.  Vervelend lijkt me dat. Och ja, ze weten dat het daar goed is dus waarom zouden het riskeren ergens anders naartoe te gaan? Ik heb wel te doen met die Zweedse jongen, heb morgen na school met hem afgesproken. Terwijl ik het afspraakje maakte voelde ik me verantwoordelijk over hem; alsof ik hem moet "animeren" in dit landje. Raarrrrrr.

 

De modderkesdag is bijna voorbij, moet altijd zo lachen dat er op zo'n dag een lange rij staat bij de bloemist van mannen met een stoppelbaard en een visadempje. Je ziet ze bijna denken: dat heeft ze niet verdiend! En dan die zure smoelen bij den bakker van al die mannen die anders alleen maar met hun kont tussen de zetel en de tafel laveren. Ze kijken naar het winkelmeisje alsof ze juist op hun schoenen heeft gekotst."Ja, geeft moar wa van die boterpistolets en twee koeken met créme in...."Misschien doen ze het wel voor die "mysterieuze" zuigplek te ontvangen. Morgen is ff checken op den tram welke man een sjaaltje aanheeft. Ik zie ze al thuis komen met hun koeken en dan in de zetel klaar gaan zitten. Dan die vrouw, die voor één keer nog in haare japon rond loopt, die als een waanzinnige in zijne nek begint te bijten. "Nog een taske koffie, schat?",vraagt hij dan terwijl hij snel even in de spiegel gaat kijken of de plek goed doorbloedt is.

modderkesdag

Morgen weer naar school. Ik ga mijn hoofd nog even boven mijn boeken hangen om te zien of alles wat ik onthouden heb van de lessen nog klopt met het studiemateriaal. Dat kan soms fameus verschillen!

paola!!

18:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Zondagshart.

Mijn hart slaat snel. Wreed snel. toen ik opstond sloeg het al zo snel. Ik heb niks genomen. Dat heb ik nog nooit gedaan. Misschien moet ik het maar eens doen om te weten hoe je hart dan slaat? Hard waarschijnlijk. Straks ga ik op bezoek bij één van de gastfamilies van die Zweden die hier op bezoek zijn. 't Zal me benieuwen hoe we ons gaan uitdrukken. Misschien kan ik 'ns aan mijn hart laten horen.? Och ja, dat hartegeklop heeft niks met liefde te maken. Ik heb deze nacht weer vreemd liggen dromen. Weer over die vrouw, had ruzie met die vrouw, was zo ontzettend kwaad op haar.  Ze nam mijn hand en samen gingen we wandelen. Over de toppen van gletsjers, we verdonken in diepe rivieren. En soms leek het afslof ze me weg duwde, ze wilde niet bij me zijn. Toen ik wakker werd leek het alsof ze bij me in de hoek van de kamer stond. Ik durfde haast niet bewegen, zo echt.Mijn vader heeft me nooit willen vertellen waarom ze is weggegaan. "Zomaar, uit verveling.", lacht hij wel is als ik naar haar durf vragen. Misschien is het dat wat ik voel; DURF. Ja, dat is het! Ik voel durf om de wereld aan te pakken. Daar ga ik! Het leven als één grote roetsjbaan!

JIhaaaaaa!  gedurfde kus, paola.

 

Ps.: dat toneel van gisteren vond ik maar niks, het begin was leuk maar dan begon het me te vervelen. Het leek alsof de acteurs het zelf nogal geweldig vonden maar mij deed het niks.Het is toch de bedoeling van toneel dat je er, op één of andere manier, bij betrokken raakt? Toch?

 

Wow!

08:59 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-05-07

moedersssssssssss

Morgen zijn er mensen die hun moeder vieren.

Toen mijn oma nog leefde, ze is gestorven aan "de ziekte van kwaaien aard", ging ik op dat soort feestdagen met haar en mijn vader eten in de Lunchgarden in Schoten. Héérlijk was dat, mijn oma betaalde fritjes met vol-au-vent en dan zaten we daar meestal een uurtje of twee wezenloos voor ons uit te staren naar andere oudjes die daar nog langer beleven zitten dan wij. Het leek daar wel het wereldrecord: hoe lang kan je blijven zitten met 1 tas koffie!!??

Maar nu mijn oma er al even niet meer is vieren we geen enkel van die heilige Maria feesten. Ik en mijn vader staren nog wel wezenloos voor ons uit op dat soort dagen.Elk in onze eigen kop, wroetend over wat er gebeurt is. Ik gebruik dat soort moment meestal om mijn tatiek te ontwikkelen om een moeilijk liggend onderwerp zoals; met een vriendin naar een fuif gaan, goed aan te brengen.

Moederkesdag, je hebt ze in alle soorten en maten, die moeders. Mijn vriendinnen hebben meestal moeders die nooit thuis zijn, ze werken allemaal. Ik heb 1 vriendin wiens moeder er bewust voor heeft gekozen om thuis te blijven voor haar gezin. Die van S. zucht al bij het zien van haar dochter en wikkelt zich in een deken in de zetel gehuld in sigarettenrook. "A vaoder wou een kind, ikke ni!", roept ze te pas en te onpas. Het is wel een mooie vrouw maar ik denk dat ze ook aan "de ziekte van kwaaien aard" gaat sterven als ze zo blijft roken. Mijn vader heeft net gebeld dat hij niet naar huis komt. Hij is met T. gaan wandelen en ze gaan nog ergens iets eten, wie weet in de Lunchgarden. Tussen de geur van de mottebollen en de chocolade pudding lekker romantisch wezen! De buurman heeft daarnet zijn laurierstruik uitgedaan. Het ding was groter dan de man zelf waardoor ik dacht dat er een bewegend bosje door de tuin liep. Bang dat ik was, niet te beschrijven.

Vanavond ga ik met een vriendin naar een toneelstuk kijken. Haar broer had het gezien en het schijnt dat iedereen het met iedereen doet op de scéne . Ben benieuwd. Ik doe het om haar een plezier te doen. Ik ben zelf niet voor de gedachte te vinden dat iedereen het met iedereen doet. Las in een ouwe krant dat er een fillipijns meisje is gevonden die hier door een man gekocht was. Ze werd door hem opgesloten en moest het met iedereen in alle mogelijke vormen en hoeken doen. Haar beloning was een pakje TUC - koekjes. Dat vond ze blijkbaar lekker. Eén of andere mensenrechten organisatie had haar gevonden en haar met veel poeha aan de pers getoond maar de vrouw vond het helemaal niet erg, ze diende geen klacht. Ze zei dat ze in haar thuisland twee kinderen had die ze te eten wilde geven en dat dit de enige manier was om haar vrijheid en haar mogelijkheid om werk te vinden te vrijwaren. Later las ik dat ze in die fabriek was gaan werken waar ze TUC koekjes maken. De directeur van de koekjesfabriek stond fier naast haar op de foto met als onderschrift: "you're children far away, eat a cookie a day!" Op de foto leek ze wel gelukkig,die moeder. Mochten jullie het gaan vieren, geniet er van.

16:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Wandelen :(

12:34 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-05-07

heerlijk.

hielo,

een heerlijk dagje was dat. mijn vader was deze nacht niet naar huis gekomen. Ik heb het huis voor mij alleen. Ha, Ik zie hem al hangen in één of andere tiroler-outfit en T. die hem commando's geeft. En hij maar roepen,"nicht ergeren nür wunderen!". Hij zal hier subiet wel staan, hij is nog nooit lang van huis geweest.... Er was vandaag wel een emotioneel moment in dit gekrakeleerde bestaan. Die van nederlands gaf haar laatste les, ze gaat op pensioen. Ik heb altijd een speciale band gehad met die van nederlands. Ze is zo warm,open,soms lijkt het alsof ze dwars door me kijkt. Ze ziet altijd als er wat met me is. Haar glimlach is die van de foto. Een tijdje heb ik gedacht dat zij mijn moeder was. Maar in de periode dacht ik dat elke vrouw die ik zag mijn moeder was.Om gek van te worden. Ik zat op de tram en alle vrouwen rond me waren potentiële kanidaten om "mijn MOEDER" te zijn. Allemaal. Ook die tramchauffeur - vrouw die altijd aan het bellen is terwijl ze met de tram rijdt. Je vraagt je dan af of ze het gezien heeft dat ze de fietsers in de goot rijdt en de auto's alles moeten dichtgooien als zij voorbij komt met heur trammeke. Speed II is er niks tegen. Maar goed, die van nederlands is dus weg en mevrouw "darmspoeling" kwam bloemen brengen. Ik zou die bloemen niet graag in een vaas zetten vanavond, de geur van het boeket zal niet om over naar huis te schrijven zijn. Dag lieve juffrouw nederlands, ik zal u missen. En hup en flup, het leven gaat door. Zij gaat op pensioen en ik weet nog van niets.

Shit, mijn vader is net thuis gekomen met in zijn hals de meest mega zuigplek die ik ooit heb gezien. Echt een joekel. De planeet aarde heeft er een vriendje bij. "Dat is het probleem met vrouwen", zegt hij, "ze willen je altijd brandmerken zodat je aan hen gebonden bent." Hij gaat spaghetti maken als ik beloof dat ik niks meer over die krater in zijn hals zal zeggen. Ik beloof, ik beloof,...

Dit weekend komen er zweedse jongens naar onze school afgereisd. Maandag en dinsdag volgen ze de lessen. Ben is benieuwd hoe dat onze leerkrachten hun lesstof gaan verkopen. Van die van frans denken ze zeker dat ze geurles geeft over franse kazen. Ik ga mijn vader wat helpen met het dragen van zijn wonde en beloven dat ik er niks over zal zeggen...over die...over dat...daar...in je nek...dat beest.

kus,

paola.

Ps.: O ja, hoe komt het dat je hooikoorts kan krijgen van een wandelende tak?

17:54 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |