11-06-07

Bye. Ciao.

13:05 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

10-06-07

De ontmoeting.

00:19 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

09-06-07

V.

De ontmoeting met mijn moeder, de tocht er naar toe, het kloppen van mijn hart. Het leek of ik onderweg was met een kostbare diamant, die zijn waren facetten ging laten zien. Iedereen op mijn weg beleef staan en luisterde naar dit verhaal. Ook mijn vriendin S. was er bij. Heerlijk taterwater!

Mijn moeder, V..

Ik heb met haar gepraat, gelachen, gehuild,niet geweten en dit alles zonder verwijten.

Zij heeft haar leven en ik het mijne, dat is wel duidelijk. Nu komen we stilletjes bij elkaar. Ik durf haar niet mama of moeder te noemen omdat ze dat niet is geweest.

Ik noem haar V. dat is haar echte naam. En V. is nu de vrouw die me op deze wereld heeft gebracht, de vrouw waar mijn vader heel verliefd op was en de vrouw die ooit, heel lang geleden, zag dat het leven dat ze leidde niet het leven was waar ze voor koos en dat het daarom beter was een andere richting in te slaan. V. heeft geworsteld met haar gevoelens, nu nog steeds. V. Zit vol schuldgevoelens. V. is eerlijk geweest. V. is een prachtige vrouw.

Op de bus terug naar huis herhaalde ik al de gesprekken, alle onderwerpen. Nam haar geur in mijn mond en sloot mijn ogen. Hier is het stil. Mijn vader stuurde me een sms-je vandaag, zomaar uit het niets: "ik hou van je, ni vergeten.x".

Papa, moest je dit lezen: IK HOU OOK VAN JOU!

23:47 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

met vele tegelijk.

Vandaag is het zover. Ik ga M. ontmoeten in een groot shoppingcenter, in een grote winkel, tussen een mensenmassa. Misschien is het wel symbolisch? Iedereen spreekt wel eens af in een winkel of een op een plek waar veel mensen voorbij komen.

Het is het begin van alles.

Met vele tegelijk spurt je naar het einddoel van het begin om daar uiteindelijk en waarschijnlijk alleen over te blijven.

Ook luipaarden vallen een kudde aan om uiteindelijk die ene te treffen die niet snel genoeg was of die geen vrienden had om hem of haar te beschermen met een slinks afleidingsmanoeuvre.

 

Het is een wedstrijd die nooit over gaat. Altijd maar vooruit om alleen over te blijven.

Hoe je het ook draait of keert in dit leven; alleen is de slotzin.

 

Ik ben gisteren met mijn vader gaan eten. Hij trakteerde voor vaderdag. Hij vroeg me of ik vanaf nu dan ook moederdag ga vieren?

“Nee.”, zei ik maar binnenin dacht ik dat het best wel mogelijk was dat ik vanaf nu moederdag zou vieren. Dat zijn zo van die dingen je niet weet maar die ik zo moeilijk kan uitspreken uit angst dat ik hem ga kwetsen

 

Het regent van die mieze-muize regen alsof de zon aan het verdampen is na al haar gestraal van de laatste dagen.

Wat zal er gebeuren?

Ik weet het niet.

Misschien heeft ze in het shoppingcenter met me afgesproken omdat ze me wil overladen met cadeaus? Ik zal geen nee zeggen.

Stel je voor, zij is kei – rijk en ze adopteert me en  we maken het leven mee langs de exclusieve kant. Exclusief! Zoals in de musical Annie, het arme weesmeisje.

 

Ik weet het dus niet. Hier in huis hangt de stilte van het graf.

Mijn nonkel Gerrie heeft mijn slaapkamerdeur versierd met allemaal roze ballonen en slingers alsof ik ga trouwen. En mijn neefje heeft een tekening gemaakt voor mij met daarop een vrouw met geel haar en blauwe lippen. De titel van het werk is: “mmmmm.”.

Hij zei me dat hij het samen met zijn wandelende tak heeft getekend.

Mijn vader is al vroeg vertrokken naar Vorsen. Ik voelde hoe hij in mijn deur stond te kijken maar durfde me niet omdraaien. We hebben geen afscheid genomen en dat is maar best ook.

08:42 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-06-07

Ik ben zenuwachtig...

12:25 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-06-07

de fiets en het afscheid.

Mijn vader zit zijn fiets te repareren. Hij is niet zo handig dus dat gaat gepaard met het nodige gevloek. Waarom hij zijn fiets repareert is me totaal onduidelijk?! Hij rijdt nooit met die fiets.

 

Nu ja, fiets is ook een groot woord.

Dat vehikel is nog van de vader van zijn vader, mijn overgrootvader dus.

Die is nog met zijn  gezin en zijn hele hebben en houwen op  die fiets naar frankrijk gevlucht tijdens de tweede wereldoorlog.

 

“Den eerste variant op den huidige emigrant.”, zei mijn grootvader altijd als hij het over die vlucht had. Mijn grootvader heeft het altijd goed begrepen dat mensen soms moeten vluchtten voor hun wereld, hun land, hun bestaan. En hij vond het helemaal niet erg (zijn buren wel) toen zijn straat stilletjes werd ingepalmd door bruingekleurde mensen.

“Bij dees weer wurre ze snel gelijk wij!”, riep hij terwijl hij aandachtig observeerde hoe ze met hun busjes aan en af reden.

 

Mijn vader zei me vroeger altijd dat hij op die fiets sneller kon rijden dan de snelste wielrenner, ik geloofde hem… Laten we zeggen dat het nu meer iets is om in de koopjeskrant te zetten onder de rubriek: curiosa.

 

De dag dat mijn grootvader stierf was zwoel, zoals vandaag. Het was straatfeest in de straat waar mijn grootouders woonde. Mijn grootvader wilde niet naar een ziekenhuis gaan en mijn grootmoeder wilde niet dat hij bij  haar weg ging. Ik herinner me nog goed hoe hij in zijn bed mee lach te neuriën met de oosterse muziek die door de megafoon klonk.  Zijn ouwe blauw doorbloede hand, ging op en neer met de maat.

 

Toen ik met mijn vader eventjes naar buiten ging om eendjes te vissen, ik had de oren van vaders kop gezaagd om die eendjes te vissen,  is mijn grootvader stilletjes gestorven.

 

We kwamen terug, ik had zo’n grote opblaasbare hamer gevist.

Mijn grootmoeder zat op de trap, te huilen.

Haar tranen waren  helder als kristal en bengelde over haar wangen.

We hadden geen woorden nodig.

 

Ik zat vandaag te puffen en te zweten in mijn kamertje op geschiedenis toen T. even langs kwam. Je weet wel T., de huidige vriendin van mijn vader.

Ze zag er schitterend uit.

 

De hele ijzerwinkel is uit haar mond en dat maakt dat haar lach, gezicht, haar hele lichaam er fantastisch uit zien. Ze is echt een prinses.

Ze  bracht me stukjes meloen die ze bij “den turk” was gaan kopen.

Heerlijke afkoeling. Ik morste water van de meloen op mijn cursus, dacht ik.

Maar ik huilde, ik huilde zonder dat het pijn deed.

Omdat ik gelukkig ben, omdat ik mag zijn wie ik ben, omdat ik geniet van elke seconde.

Ook al is het soms een rotdag. Daarom,

 

Zaterdag zie ik M., om 17.00u. moet ik in Fnac – Antwerpen zijn.

Of hoe je leven soms op een kruispunt staat en hoe goed dat wel niet kan zijn. Da’s lang, hé?

20:52 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-06-07

Zaterdag ga ik haar zien.

15:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

gewoon doen.

Subiet Nederlands - engels mondeling examen.

De zenuwen gieren door mijn keel.

Je moet weten dat de leraar van Nederlands echt een stuk is.

Hij is gelukkig getrouwd, heeft twee kinderen.

Hij is wat mijn vader noemt; "de ideale schoonzoon, doofstom en blind maar wel schoon, zoals Yves Leterme".

Maar zijn lichaamsgeur is zo overheerlijk...

Hij ruikt altijd zo lekker. De geur?

Wel uitgebreide studies van mijn vriendin A. en mezelf wijzen in de richting van BLACK van Armani.

Wat ik bovenal fijn vind aan hem is de overtuiging waarmee hij les geeft.

Nooit rammelt hij z'n lessen af. Met een zeggingskracht en bezorgdheid die je de nevel in je ogen laat springen geeft hij keer op keer weer een energieboost aan een doodnormale doordeweekse bijna dodelijke schooldag.

Dit zijn z’n laatste examens want hij vertrekt in juli met z’n vrouw en kinderen naar Australië. Zijn vrouw is chocolatier en kan haar eigen zaak opstarten in het land van de kangoeroe.

Zou ik hem durven te kussen na het examen?

Zo, bij wijze van afscheid en dan de smaak van zijn geur in mijn mond nemen om nooit meer te vergeten. Mijn nonkel Gerrie zei gisteren dat ik het gewoon maar moest doen. Gewoon doen.

Wel, dat lijkt me nu het moeilijkste; gewoon doen.

08:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

05-06-07

Pa Travolta.

17:10 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

de boemannen.

 

Zag daarnet een groepje kleuters vrolijk huppelend in het park.

Op een bank een beetje verderop zat een man alleen te zitten.

Toen de kleuters voorbij de man huppelde riep de leraar die het huppelen stimuleerde;

“kijk daar, een boze mijnheer!”

De kleuters liepen gillend weg alsof de boze wolf zich in de gedaante van de grootmoeder had verkleedt.

De man alleen stond luid grommend op, het gehuil van de hulk

(ja, mijn vader heeft die film op dvd…)  naar zijn groenige transformatie was er niks tegen.

Enkele seconden later riep de huppel – stimulator dat ze de man mochten “pakken”.

De kleuters liepen wederom gillend de richting van de man uit en begonnen hem te slaan en te schoppen met hun kleuter handen – en voeten.

“Vuile makak!”, riepen er enkele, 

"Boe!Boe!", gilde ze in twaalfstemmig falcetkoor. 

Ik stond stil met mijn fiets en in hoeverre dat je met je fiets aan de grond genageld kan zijn was ik aan de grond genageld.

Zo’n kleine gastjes die al dat soort haatdragende woorden uitkramen.  

Piepkleine haatdragende woordjes.

Ze weten misschien nog niet eens wat ze zeggen maar ze zeggen het.

Wat zeg ik? Ze roepen het.

"Het is maar een spel!", riep de huppelstimulator.

 

Ach ja, misschien ben ik te soft voor deze wereld, waarschijnlijk ben ik te soft.

 

Ik heb een goed mondeling examen voor Frans afgelegd.

Juf darmspoeling zat in een licht linnen kleedje achter een zweterige tafel.

Ze knikte minzaam en sprak zelf Frans tussen haar tanden.

Toen ik het lokaal buiten liep stond Robin klaar om naar binnen te gaan.

Ik knikte naar hem maar hij draaide zijn hoofd naar de andere kant.

 

Voor hij de deur opende riep hij me terug,

“Hey Paola, ik moest u dit nog geven van een madam die hier aan de poort stond.”.

Hij duwde een klein verfomfaait briefje in mijn hand en ging naar binnen.

Ik opende het briefje en las tussen de kreuken door:

“Zaterdag 09 juni om 16.30u in FNAC Antwerpen. Ik zie je daar, M.”

Geen kruisje deze keer,

Ok, ik geef haar nog een kans.

13:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-07

assepoesteronesk

Ik was deze dagen teleurgesteld. Teleurgesteld in het handelen van de mensen .

M. speelt met mijn gevoelens alsof ze decoratie zijn aan haar muur. Ze doet maar.

Begrijp niet goed hoe mijn vader, die al angstig is bij een gedachte ooit voor haar heeft kunnen kiezen?

Wat brengt je tot iemand? Waarom maak je ooit in je leven de keuze om met die of gene door het leven te gaan? Liefde kan het niet zijn. Toch geen echte liefde? Natuurlijk kan je elke situatie omdraaien. Iedereen heeft ook zijn of haar interpretatie van wat liefde kan zijn.

 

Voor sommige mensen is liefde gelijk aan passie!

Maar dan praten ze dikwijls over hun passie voor vissen, honden, auto racen enzovoort…

Weinig mensen hoor ik over hun passie voor elkaar praten.

 Maar wat is liefde dan?

Dat is dus voor iedereen anders.  

Zelf ben ik van het romantische “assespoesteroneske”- soort.

Een prins op een wit paard.

Is het gek dat ik weinig geloof  in de liefde?

Je moet maar door je venster kijken en de wereld tekent zich als vuistslag op je ruit af.

Nee, ik heb ze nog niet gezien; DE LIEFDE. Of wat dat dan ook mag inhouden…

Misschien is het Sympathie dat mensen bindt?

Maar wat doe je daar dan mee als je in een crisissituatie zit. Gevoelens?

Ik zie mensen op televisie over hun gevoelens, emoties en “emotioneel” praten alsof het een hond is die ze zijn kwijl van z’n muil vegen. Te pas te en te onpas dweilen ze het scherm af met “hun emoties”.

 

Misschien, heel misschien, bestaat er zoiets als in alle stilte naar elkaar luisteren, zonder woorden, gewoon stilletjes asemen. Dat zou ik wel fijn vinden.

Wie weet is er zoiets als een combinatie van al deze en maakt dat dan liefde of een relatie? Wie weet hebben mijn vriendinnen wel gelijk dat ik het me allemaal te romantisch voorstel en het me veel te moeilijk maak.

Wie weet zijn mijn vrienden wel de ware liefde en is vriendschap plus

heel veel van alles een beetje wel wat liefde kan zijn of een keuze voor iemand?

 

Mijn vader loopt beneden te ijsberen.

Hij moet tegen morgen een slogan verzinnen voor een nieuw antidepressivum.

Zijn papieren staan vol met de meest gekke schrijfsels:

“Pak een pil en je hebt een wil!”, “Zie je het niet meer zitten, ga dan tijdig pitten met…”.

Vandaag is hij ook benaderd door het reclamebureau van open VLD, ze willen in de laatste week voor de verkiezingen de jongeren opvrijen, zo zei die jongen van het reclamebureau het. “Opvrijen…”, en hij scheurde zijn hazenlip.

Mijn vader is meer dan een uur in de weer geweest met het opkuisen van het bloed van die jongen.

“Opvrijen.”, mompelde hij, “godverdomme, dat is de enige manier om van een depressie af te raken.”.

 

22:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Forever & Eeuwig

15:49 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-06-07

open en bloot

 

Open en bloot,

Vraagt deze wereld te sidderen,

Bibberen,

Te verlangen naar,

Te wachten,

Maar nooit zal open en bloot durven toegeven

dat er liefde is.

 

Paola246.

23:00 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Geloof in de liefde.

10:17 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-06-07

onafhankelijk afhankelijk!

Mijn vader heeft zich vandaag op de rabarber uit onze tuin gesmeten.

Met als heerlijke gevolg dat onze ijskast vol staat met compot, chutney, taart, confituur van deze schraal aan de tanden klevende plant. Rabarber, voor mijn vader is het samen met zoethout het heerlijkste wat er op deze planeet bestaat.

Als hij  vertelt hoe zijn moeder de rabarber voor hem waste en schilde en hoe hij dan, als kleine jongen,  op een stoel kroop om van het pure zuur te genieten dan schieten de tranen in zijn ogen.

Hij mist zijn moeder, veel harder dan ik mijn oma mis.

Uiteindelijk ben ik door dat mijn leven is zoals het is nooit echt afhankelijk of aanhankelijk aan iets of iemand. Uiteraard hou ik van mijn vader en vind het fijn om bij m’n vrienden te zijn.

Maar als ik me zelf dan afvraag of ik ze echt nodig heb?

Dan moet ik jullie eerlijk bekennen; NEEN.

Ik ben nogal op mezelf, hecht me niet gauw aan mensen.

En aan het tempo dat mijn vader hier “de ware” naar binnen heeft gebracht  is dat maar goed ook. Het is trouwens mijn zelfde vader die me steeds op het hart drukt dat je “niet afhankelijk mag zijn van iets of iemand in dit leven!”. “Bewaar je zelfstandigheid, bind je nooit aan een partner. Als je met iemand rekening moet houden komt daar toch gezeik van.”.

Ik geloof hem.

Als ik zie hoe gefrustreerd hij hier soms in de zetel op zijn collega’s zit te kappen en  hoe kapot hij telkens weer is als er weeral een relatie op de klippen is gelopen.

 

Mijn vaders liefdesleven krijgt vanavond waarschijnlijk weer een nieuwe impuls want T. komt langs en hij heeft speciaal voor haar rabarbercake met gember gebakken.

“Niks zeggen, hé!.”, zei hij samenzweerderig toen hij de gedroogde gember in het beslag draaide. Ik weet niet wat er zo speciaal aan is maar aan het zweet op zijn voorhoofd te zien is de uitwerking van die gember in die cake iets om de zenuwen van te krijgen…

 Misschien wil hij haar ten huwelijk vragen?  

 

Vandaag belde er iemand aan de voordeur en toen ik naar beneden liep zag ik dat er een kaartje onder de voordeur werd geschoven. Ik deed de deur open, stak mijn hoofd buiten maar zag buiten een als konijn verkleedde “kid” niks door onze straat lopen.

Op het kaartje stond het volgende:

“Sorry Paola, kan het niet. M.” en een X.

Wat wil dit nu zeggen? Dat de afspraak die ik had met M. op woensdag 06 juni niet doorgaat omdat ze het niet kan? Komaan seg, hoe kan je me zo laten vallen? Jij die zegt M. te zijn stelt me teleur! Ik heb gehuild, ik was boos!

Haha, blijkbaar keek ik er naar uit. Ik ga mijn geluk hier niet van laten afhangen,

Hoor je me?

20:51 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-07

 fenomeen

Fenomenen,

als stormen

als krachten van de natuur,

onwrikbaar,

onveranderlijk,

ik word er nu zelf één.

 

Paola246.

18:23 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

zwembadwoede...

Kom net terug van het zwembad. Meestal is dat zeer ontspannend maar vandaag… Een vader met drie kinderen stond aan de ingang van zijn oren te maken omdat hij vond dat vijf euro per persoon wel heel veel geld is voor wat watergeplons! Misschien had hij gelijk maar…

 

De vrouw achter de kassa werd door de man verweten dat zij “met haar vet lijf” nooit een baantje had getrokken en dat ze die vissen –blik van haar smoel moest halen want dat hij haar anders wel eens in een bokaal zou stoppen.

”Een echte bokaal”, riep de man buiten zichzelf! De vrouw probeerde er tussen te komen maar de man liep schuimbekkend en verwijtend weg.

 Zijn kinderen bleven alleen achter, als aan de grond genageld.  

Met gierende banden verliet hij de parking.

“Mijn vader is kwaad geboren”, doorbrak één van de kinderen de ongewone stilte in het zwembad.

Ze draaiden zich om, namen hun zwemzak op hun rug en gingen in de doorregende speeltuin schommelen. De rest van het zwemgebeuren gebeurde in een bijna boeddhistische stilte. Iedereen was lamgeslagen door de agressie van die man…

Na een uurtje kwam hij z’n kinderen weer ophalen, ik stond aan het venster te kijken en die vader toonde me zijn middelvinger. Hij was nog steeds niet afgekoeld, dat was wel duidelijk. “Ik heb er niks mee te maken, zak.”, mompelde ik tussen mijn tanden.

Ik voelde een zo grote woede in me opkomen. Had zin om die man met zijn hoofd tegen de muur te slaan. Zo’n woede heb ik nog nooit gevoeld. Natuurlijk zijn er veel ergere dingen in deze wereld maar ik vind de manier waarop mensen met elkaar omgaan, handig en onhandig, vreselijk.

 

Ik zwom de woede van me af in een oneindige reeks baantjes…

Toen ik thuiskwam stak er een briefje van Robin in de brievenbus. Hij schreef me dat hij ontgoocheld was en dat ik “zijn kont kon likken van hier tot aan de maan.”

Wel, ik begrijp dat mensen, zoals mijn ouders, liever alleen door het leven gaan. Als je ziet hoe we van elkaar vergeten dat we van vlees en bloed zijn.

17:09 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |