07-06-07

de fiets en het afscheid.

Mijn vader zit zijn fiets te repareren. Hij is niet zo handig dus dat gaat gepaard met het nodige gevloek. Waarom hij zijn fiets repareert is me totaal onduidelijk?! Hij rijdt nooit met die fiets.

 

Nu ja, fiets is ook een groot woord.

Dat vehikel is nog van de vader van zijn vader, mijn overgrootvader dus.

Die is nog met zijn  gezin en zijn hele hebben en houwen op  die fiets naar frankrijk gevlucht tijdens de tweede wereldoorlog.

 

“Den eerste variant op den huidige emigrant.”, zei mijn grootvader altijd als hij het over die vlucht had. Mijn grootvader heeft het altijd goed begrepen dat mensen soms moeten vluchtten voor hun wereld, hun land, hun bestaan. En hij vond het helemaal niet erg (zijn buren wel) toen zijn straat stilletjes werd ingepalmd door bruingekleurde mensen.

“Bij dees weer wurre ze snel gelijk wij!”, riep hij terwijl hij aandachtig observeerde hoe ze met hun busjes aan en af reden.

 

Mijn vader zei me vroeger altijd dat hij op die fiets sneller kon rijden dan de snelste wielrenner, ik geloofde hem… Laten we zeggen dat het nu meer iets is om in de koopjeskrant te zetten onder de rubriek: curiosa.

 

De dag dat mijn grootvader stierf was zwoel, zoals vandaag. Het was straatfeest in de straat waar mijn grootouders woonde. Mijn grootvader wilde niet naar een ziekenhuis gaan en mijn grootmoeder wilde niet dat hij bij  haar weg ging. Ik herinner me nog goed hoe hij in zijn bed mee lach te neuriën met de oosterse muziek die door de megafoon klonk.  Zijn ouwe blauw doorbloede hand, ging op en neer met de maat.

 

Toen ik met mijn vader eventjes naar buiten ging om eendjes te vissen, ik had de oren van vaders kop gezaagd om die eendjes te vissen,  is mijn grootvader stilletjes gestorven.

 

We kwamen terug, ik had zo’n grote opblaasbare hamer gevist.

Mijn grootmoeder zat op de trap, te huilen.

Haar tranen waren  helder als kristal en bengelde over haar wangen.

We hadden geen woorden nodig.

 

Ik zat vandaag te puffen en te zweten in mijn kamertje op geschiedenis toen T. even langs kwam. Je weet wel T., de huidige vriendin van mijn vader.

Ze zag er schitterend uit.

 

De hele ijzerwinkel is uit haar mond en dat maakt dat haar lach, gezicht, haar hele lichaam er fantastisch uit zien. Ze is echt een prinses.

Ze  bracht me stukjes meloen die ze bij “den turk” was gaan kopen.

Heerlijke afkoeling. Ik morste water van de meloen op mijn cursus, dacht ik.

Maar ik huilde, ik huilde zonder dat het pijn deed.

Omdat ik gelukkig ben, omdat ik mag zijn wie ik ben, omdat ik geniet van elke seconde.

Ook al is het soms een rotdag. Daarom,

 

Zaterdag zie ik M., om 17.00u. moet ik in Fnac – Antwerpen zijn.

Of hoe je leven soms op een kruispunt staat en hoe goed dat wel niet kan zijn. Da’s lang, hé?

20:52 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

dikke courage! Hey Paola,
Ik, laffen hond, kan er niet bij zijn zaterdag maar ik wens je heel veel courage en als het ooit op tv. komt dan ga ik zeker kijken! U zijt fijner dan den tour de france!

Gepost door: Guntz | 07-06-07

succes paola! heb met ingehouden adem je blog gelezen en je filmpjes gezien, wat een heerlijke ervaring.
Theater? Dat weet ik niet maar wel NIEUW.Verruimend. Adembenemend.
Ik weet niet goed wie ik zaterdag succes moet wensen, maar jou zeker met je verdere leven en loopbaan.

Gepost door: Maria D. | 07-06-07

dit heb ik stilletjes gelezen, een mooie herinnering
groetjes

Gepost door: hartendame2 | 07-06-07

Post een commentaar