05-06-07

de boemannen.

 

Zag daarnet een groepje kleuters vrolijk huppelend in het park.

Op een bank een beetje verderop zat een man alleen te zitten.

Toen de kleuters voorbij de man huppelde riep de leraar die het huppelen stimuleerde;

“kijk daar, een boze mijnheer!”

De kleuters liepen gillend weg alsof de boze wolf zich in de gedaante van de grootmoeder had verkleedt.

De man alleen stond luid grommend op, het gehuil van de hulk

(ja, mijn vader heeft die film op dvd…)  naar zijn groenige transformatie was er niks tegen.

Enkele seconden later riep de huppel – stimulator dat ze de man mochten “pakken”.

De kleuters liepen wederom gillend de richting van de man uit en begonnen hem te slaan en te schoppen met hun kleuter handen – en voeten.

“Vuile makak!”, riepen er enkele, 

"Boe!Boe!", gilde ze in twaalfstemmig falcetkoor. 

Ik stond stil met mijn fiets en in hoeverre dat je met je fiets aan de grond genageld kan zijn was ik aan de grond genageld.

Zo’n kleine gastjes die al dat soort haatdragende woorden uitkramen.  

Piepkleine haatdragende woordjes.

Ze weten misschien nog niet eens wat ze zeggen maar ze zeggen het.

Wat zeg ik? Ze roepen het.

"Het is maar een spel!", riep de huppelstimulator.

 

Ach ja, misschien ben ik te soft voor deze wereld, waarschijnlijk ben ik te soft.

 

Ik heb een goed mondeling examen voor Frans afgelegd.

Juf darmspoeling zat in een licht linnen kleedje achter een zweterige tafel.

Ze knikte minzaam en sprak zelf Frans tussen haar tanden.

Toen ik het lokaal buiten liep stond Robin klaar om naar binnen te gaan.

Ik knikte naar hem maar hij draaide zijn hoofd naar de andere kant.

 

Voor hij de deur opende riep hij me terug,

“Hey Paola, ik moest u dit nog geven van een madam die hier aan de poort stond.”.

Hij duwde een klein verfomfaait briefje in mijn hand en ging naar binnen.

Ik opende het briefje en las tussen de kreuken door:

“Zaterdag 09 juni om 16.30u in FNAC Antwerpen. Ik zie je daar, M.”

Geen kruisje deze keer,

Ok, ik geef haar nog een kans.

13:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Erg he, van die kleine mensjes die zo'n dingen zeggen... Vaak leren ze het van hun ouders, dat is nog het ergste van al! Als zelfs leraren er al niets meer op zeggen, ai ai ai the world!
Maar toch een streepje licht aan het einde van de tunnel van de Fnac, spannend. Veel geluk ermee en hopelijk is M. net iets zekerder van haar stuk dan de vorige keer...

Gepost door: flies | 05-06-07

Ja inderdaad triest al die haat om het "anders zijn". :(

(wie weet hoeveel mensen staan er nu zaterdag in de Fnac)

Gepost door: Ruupje | 05-06-07

Post een commentaar