04-06-07

assepoesteronesk

Ik was deze dagen teleurgesteld. Teleurgesteld in het handelen van de mensen .

M. speelt met mijn gevoelens alsof ze decoratie zijn aan haar muur. Ze doet maar.

Begrijp niet goed hoe mijn vader, die al angstig is bij een gedachte ooit voor haar heeft kunnen kiezen?

Wat brengt je tot iemand? Waarom maak je ooit in je leven de keuze om met die of gene door het leven te gaan? Liefde kan het niet zijn. Toch geen echte liefde? Natuurlijk kan je elke situatie omdraaien. Iedereen heeft ook zijn of haar interpretatie van wat liefde kan zijn.

 

Voor sommige mensen is liefde gelijk aan passie!

Maar dan praten ze dikwijls over hun passie voor vissen, honden, auto racen enzovoort…

Weinig mensen hoor ik over hun passie voor elkaar praten.

 Maar wat is liefde dan?

Dat is dus voor iedereen anders.  

Zelf ben ik van het romantische “assespoesteroneske”- soort.

Een prins op een wit paard.

Is het gek dat ik weinig geloof  in de liefde?

Je moet maar door je venster kijken en de wereld tekent zich als vuistslag op je ruit af.

Nee, ik heb ze nog niet gezien; DE LIEFDE. Of wat dat dan ook mag inhouden…

Misschien is het Sympathie dat mensen bindt?

Maar wat doe je daar dan mee als je in een crisissituatie zit. Gevoelens?

Ik zie mensen op televisie over hun gevoelens, emoties en “emotioneel” praten alsof het een hond is die ze zijn kwijl van z’n muil vegen. Te pas te en te onpas dweilen ze het scherm af met “hun emoties”.

 

Misschien, heel misschien, bestaat er zoiets als in alle stilte naar elkaar luisteren, zonder woorden, gewoon stilletjes asemen. Dat zou ik wel fijn vinden.

Wie weet is er zoiets als een combinatie van al deze en maakt dat dan liefde of een relatie? Wie weet hebben mijn vriendinnen wel gelijk dat ik het me allemaal te romantisch voorstel en het me veel te moeilijk maak.

Wie weet zijn mijn vrienden wel de ware liefde en is vriendschap plus

heel veel van alles een beetje wel wat liefde kan zijn of een keuze voor iemand?

 

Mijn vader loopt beneden te ijsberen.

Hij moet tegen morgen een slogan verzinnen voor een nieuw antidepressivum.

Zijn papieren staan vol met de meest gekke schrijfsels:

“Pak een pil en je hebt een wil!”, “Zie je het niet meer zitten, ga dan tijdig pitten met…”.

Vandaag is hij ook benaderd door het reclamebureau van open VLD, ze willen in de laatste week voor de verkiezingen de jongeren opvrijen, zo zei die jongen van het reclamebureau het. “Opvrijen…”, en hij scheurde zijn hazenlip.

Mijn vader is meer dan een uur in de weer geweest met het opkuisen van het bloed van die jongen.

“Opvrijen.”, mompelde hij, “godverdomme, dat is de enige manier om van een depressie af te raken.”.

 

22:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

het schoentje Paola, u is geweldig! U liet uw schoentje achter op het bal.Dit is echt spannend. Komt dat nog goed met die boze moeder?

Gepost door: Guntz | 04-06-07

opvrijen opvrijen is idd de enige manier om van een depressie af te raken!
coole pa though!

Gepost door: caramel | 04-06-07

M. is zo beïnvloedbaar!?

Gepost door: Flatje | 05-06-07

Post een commentaar