31-05-07

Robin de versierder.

16:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-05-07

zonder haat straat.

Natuurlijk bestaat een zonder haat straat niet, toch niet echt. Maar wat ik vandaag op het nieuws zag...verschrikkelijk. En dan schrikken we dat iedereen agressief rond loopt, niks is verdraagbaar...Ik schrijf dit omdat het eruit moet, omdat ik tegen de vooroordelen ben en omdat er liefde moet zijn....of toch tenminste de zoektocht naar de liefde...

 

Prins van het oosten
en de wijk
't Is echt ‘k ben het noorden
helemaal kwijt
'k Verspreek m'n woorden
als den tijd verdwijnt
wanneer gij verschijnt
en mij verblijd
met de parels
van ne glimmende lach
die da gij verspreidt
gelijk de hitte van nen  oven
verzengde m'n hart
met 1 woord van u ogen
ontgrendelde zacht
de geestespoort naar oorden
waar den hemel wordt geboren.

22:11 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Tante G.

Weet je wat ik zielig vind?

Al die blaadjes die nu al niet meer aan de bomen hangen.

 

Kreeg daarstraks telefoon dat mijn tante G., Gerarda die zichzelf nu Gerrie noemt, met haar fiets is gevallen. Inderdaad Gerarda werd Gerrie, een operatie die vier jaar geleden plaats had ergens op een tropisch eiland. Nooit zag ik iemand zo gelukkig van een vliegtuig stappen dan toen mijn tante Gerarda omgetoverd was naar het mannelijke geslacht. Stoer ging mijn vaders zus samen met hem plassen.

 

Mijn vader, die zichzelf als een ongenaakbare supermacho ziet, dacht er het zijne van maar liet zijn kleine zus niet vallen. De rest van de familie wel. Ze vonden het niet kunnen dat hun Gerarda nu Gerrie was. Hoe kan je willen dat je iemand anders bent dan diegene zoals je geboren bent? Het ging er bij hen niet in. Dus als Gerrie iets voor heeft dan bellen zij/hij  ons want Gerrie heeft niemand anders meer. In de liefde heeft zij/hij twee geleden een relatie gehad met een vrouw maar toen haar pompje niet meer werkte ging de vrouw er vandoor.

 

Het herstellen van Gerrie’s geslacht kostte fortuinen en dus liet ze het hangen zoals het was. Sindsdien woont Gerrie alleen in een kraaknet appartement. Nooit zag je een zo vrouwelijke man. Ik denk dat verliefd zijn op en met Gerrie wel heel fijn is omdat hij/zij heel goed begrijpt hoe je je als vrouw voelen kan. Gerrie is superromantisch. Als je bij haar/hem binnen wandelt, waait de geur van passie-wierrook je tegemoet. Altijd is hij/zij gehuld in haar satijnen kamerjas en heerlijk geurend..

 

Nu was ze dus gevallen en ben ik naar het ziekenhuis gereden. Daar hing mijn tante Gerarda te spuwen over de wc pot. Ze heeft een hersenschudding over gehouden aan de val en schrammen op haar/zijn been. Ze ligt samen met een vrouw op de kamer want officieel is tante Gerarda die zichzelf Gerrie noemt nog steeds een vrouw. Ze schaamde  zich en ging zitten huilen op haar bed. Ik heb hem/haar getroost en ben wat van haar spullen thuis gaan halen. Daar lag in de kast naast haar “mannelijke” sloffen een prachtig zwart zijden  kleedje van lang geleden. Toen ik met de spulletjes aankwam  in het ziekenhuis sprong hij/zij fijntjes uit haar bed en nam me vast zoals alleen een vrouw een andere vrouw kan vastnemen. Alsof ze me tegen haar borsten wilde drukken. 

 

Tante Gerarda die zichzelf nu Gerrie noemt is nog steeds wie ze was alleen wil ze zo graag iemand anders zijn. Deze wereld is nog niet klaar voor de ideeën van tante Gerarda. Ik vroeg haar voorzichtig of ik het zijde kleedje mocht hebben en het mocht!

“Ik ben er niks meer mee, het is speciaal voor jou gemaakt.”, zei ze. Ik kustte haar/hem en ze zei:”niet met mijn gevoelens spelen, kleintje! Ik ben en blijf een man.”.

 

Ik fietste terug naar huis en zag dat er al vele blaadjes van de bomen waren gewaaid.

15:18 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-05-07

De buskotmadam.

19:58 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

onzin.

Mijn vriendin D.. Ze zat op een bankje een boekje te lezen. Normaal gezien is het nogal een spraakwater die vriendin D. van me. Ik vroeg haar wat ze aan het lezen was en ze snauwde me af; “dit is een boekje vol onzin dus ik lees onzin.”

”Wat voor onzin staat er dan?”, vroeg ik. Daarop zuchtte ze en het wit van haar ogen werd witter dan wit.”Niks,”, riep ze,”onzin is onzin niet meer en niet minder dus laat me met rust, Paola. Of denk je nu dat je meer bent dan een ander omdat je met je smoel in de kranten staat?”. Ze duwde zichzelf van de bank en verdween.

De bel ging, het was weer tijd om de hoofden richting glorieuze toekomst te draaien.

Maar ik voelde me zo alleen. Iedereen had zo zijn gedacht. Blijkbaar houden ze dat dan voor zichzelf maar op dit soort momenten komt dat gedacht er dus uit. “Met mijn smoel in de kranten. Denk je nu dat je meer bent dan een ander?”, deze zinnetjes weergalmde in mijn hoofd als paasklokken. Telkens weer opnieuw. Mijn vriendin die altijd onzin las waar we zo hartelijk mee konden lachen en spotten zag me nu als deel van die onzin. Ze zat voor me in de klas en haar rug leek wel één van de hellingen die ik gisteren met mijn vader beklom. Zonder hem raakte ik nooit boven. Misschien heeft ze gelijk en is de hele zoektocht naar mijn moeder en de mediaheisa rond mijn figuurtje flauwekul. Waarschijnlijk heeft ze gelijk. Woensdag 06 juni ga ik diegene ontmoeten die zegt mijn moeder te zijn maar ik weet dat ik zonder mijn vader en het rustige leventje dat we leiden niet zou zijn wie ik ben en dat is meer dan een brok onzin. Ik tikte op haar rug maar ze draaide zich niet om. Ik wilde het haar allemaal zeggen.Zoals ze zelf onzin leest was het uiteindelijk haar keuze om het te laten zoals het was,

16:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

pollentiek

Waarom zien al die politici op die affiches er uit alsof er een vinger in hun kont zit?

Ofwel beloven ze dat als je niet werkt je toch rijk kan worden door nog minder te doen dan niks, daar gaan zij voor zorgen!  Ofwel roepen ze luidkeels JA! en melden ze dat als iedereen werkt er ook werk is voor iedereen. De meesten hebben zich daarbij het kapsel van een omhoog geschoten sanseveria aangemeten à la Rick De Leeuw.

Over ons huis staat zo’n aanplakbord en elke keer ik buiten kijk kijk ik op die idiote slogans en nog idiotere koppen. Sinds gisterenavond staat er in het bushokje tegenover ons huis een vrouw naar hier te kijken. Ze neemt geen bus, ze tuurt alleen maar naar ons huis. Soms is ze even weg maar als bij een flits staat ze er dan weer. Ook deze nacht stond ze d’r… Misschien is het deel van een reclame campagne voor een politieke partij die het “pottenkijken” wil bevorderen?  “Gluren bij de buren, je krijgt er de kriebels van!”

Subiet snel mijn fietske op en naar school, snel, snel…met het kapsel dat ik heb als ik in de school aankom moet ik misschien ook maar in de politiek?

07:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-05-07

nepbloemen en hun geheim.

Vorsen was mooi, prachtig…Er was lucht en licht en ruimte. De mensen wuifden naar elkaar en knikte instemmend zonder dat hun blik in het beton verdween. Ben samen met mijn vader op een tandem gaan fietsen. Een paar venijnige klimmetjes maakten echte coureurs van ons. Telkens we de top van zo’n hellingetje bereikten staken we onze armen in de lucht en bekroonden ons zelf met wederzijdse interviews over hoe we de klim ervaren hadden.

“Euh…ja…euh….ik was in form…euh…mijn wielen draaiden…en euh…ik ga het zeggen….ik ben fantastisch.!”

 Heb het gevoel dat we heel dicht bij elkaar waren, ik en mijn vader. Tijdens één van de afdalingen zagen we een boom met daaraan allemaal foto’s van een jong meisje omringd met nepbloemen. Een klein oud vrouwtje stond heel zorgvuldig de bloemen te schikken. Daar zo, langs een weg,  waar auto’s voorbij zoeven had een meisje haar leven verloren en haar moeder kwam elke dag langs en zorgde voor het plekje waar ze was overleden. Ze stond stil en keek naar de lucht waar witte wolken van damp sierlijke figuren maakte. Alsof het meisje daar nog was…Ze maakte tijd voor haar dochter ook al was ze er niet…De boom vond het niet erg dat hij zijn echtheid met de nepbloemen moest delen want de emoties waren echt.

vorsen en de bomen

 

We zijn ook naar het huis gaan kijken. Het was er kil en koud maar als ik de woorden van mijn vader hoor- gedrenkt in enthousiasme -geloof ik best dat het daar gezellig kan worden. Met dit gezellige gevoel en het urenlange gefantaseer tussen mij en m’n vader zakt deze dag stilaan achter mijn ogen. Morgen weer naar school, morgen weer naar de grauwe hoofden en het gepraat van juffrouwen luisteren die zovele geheimen herbergen.

22:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

kick - vorsen.

Mijn vader en ik hebben gisterenavond een gesprek gehad! Hij vroeg me bij wie ik wilde gaan wonen als 'de moeder' er zou geweest zijn of zou komen?

Ik heb hem eerlijk gezegd dat ik het niet weet. Dat ik hem voor alles heel dankbaar ben maar dat dat van zovele factoren af hangt. Is, bijvoorbeeld, diegene die zegt mijn moeder te zijn wel bereid om met mij een stukje van haar leven te delen? Misschien heeft zij daar helemaal geen zin in en dan zal ik wel bij m'n vader MOETEN blijven.

 

Mijn vader is gisteren naar Limburg geweest, in Vorsen heeft hij zijn oog laten vallen op de voormalige pastorie. Hij had foto's getrokken en was wild, passend voor Limburg, enthousiast.

vorsen gevel

 

Vorsen…alleen al bij de naam zie ik een kikker met een pet op de treden van de kerk zitten. Met zijn lange tong vangt hij vliegen en bij het minste contact haalt hij de pieren uit je neus om je zo tot 'bezienswaardigheid nr.1' te bombarderen. "Mensen van de stad…vreemd…", kwaakt de kikker als de kerkgangers 's zondags op zijn vliezige poten trappen. En dan nog de pastorie, daar waar mijnheer pastoor mijnheer pastoor was. Ik moet er niet aan denken maar ik kan tegelijkertijd mijn vader ook niet verplichten ergens te zijn waar hij niet graag is.

 

Hoewel…als kind zette hij me altijd af op het speelplein of bij de kinderoppas van de Makro als hij weer eens 'verliefd' was. Dan moest ik plaats ruimen en ik was daar ook niet graag. Wat zeg ik? Ik had daar een hekel aan om de hele dag tof tof te zitten doen met een paar overspannen animatoren waar je niet goed van begreep waarom ze je nu persé naakt aan een struik wilde fotograferen? Het zal wel een spel zijn…

 

Och ja, ik heb geen klagen, ik ben getolereerd in mijn vaders leven en dat is al meer dan bij sommige ouders. Mijn vader is me nooit op de achterbank van zijn auto vergeten. Stel je voor, de hele dag in de weer; een paar keer auto in en uit en dan als je d’r toevallig aan denkt dat je nog een kind hebt zie je het dood in zijn stoeltje zitten. Deze week echt waar gebeurt!

 

Gisteren hoorde ik een moeder vertellen dat ze met haar kind naar Disneyland Parijs was geweest en dat ze de tranen in haar ogen had gekregen toen Pluto ’s ochtends aan het ontbijt was verschenen. “Dien blik van onzen Alexander!”, gilde ze. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen hoe je kijkt als er ’s ochtends een immense grote pluchen hond aan je tafel staat. Wat jij? 

 

Ik was voor de lol met mijn vriendin K. in een rozige tearoom gaan zitten in het park om te horen wat de moeders van vandaag nog te vertellen hebben, om te zien hoe snel ze met hun ogen draaien en zuchten als Alexander dan echt zijn mond opentrekt. Het liefst van al willen ze hun kinderen op dat moment een kopstoot geven, denk ik . Komt die kleine bij zijn moeder;”Mama?”. En dan die moeder terwijl ze rustig voort praat over de nieuwe Tommy Hillfiger; “BANG!”, een echte kopper.  Die kleine zakt ineen en moeder klaagt verder dat de zelfbruinende crèmes ook niet meer zijn was ze geweest waren ofzoiets. Het is allemaal maar film, we leven precies allemaal in een veel te lange film.

 

O ja, mijn vriendin K. volgt een visagie cursus en zoekt hiervoor modellen. Deze week zoekt ze Aziatische types. Morgen, dinsdagavond, heeft ze cursus. Maar nu blijkt dat ze geen enkele chinees kent en ik ook niet. Schande eigenlijk. Tijd om daar verandering in te brengen! Zoeken zoeken naar een Aziatisch type! Ik ben één keer als model met haar mee geweest en dat was wel een hele belevenis. Na afloop van zo’n sessie zie je d’r echt als een glamourgirl uit. Dus mocht je je geroepen voelen om model te  zijn bij mijn vriendin K. en ben je van het Aziatische type, bel haar dan, ik zet hier haar Gsm nummer: 0486987977.

 

Mijn vader kronkelt als een opgewonden tol door het huis en zingt kerkliederen. We gaan subiet samen naar het huis in Vorsen kijken. Morgen wordt het openbaar verkocht.

08:37 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-05-07

 karton bombardon.

Mijn vader gaat vandaag naar huizen kijken in Limburg. Hij is net vertrokken.

"Het enige wat me nog weerhoudt is geld." , riep hij vanuit de keuken toen ik voorzichtig vroeg of ik mee naar Limburg moet verhuizen? Pfff....

Gisteren is hij kartonnen dozen gaan halen. Het hele pak staat klaar in de garage. Ik zal al maar niet te veel plannen meer maken in deze buurt en met de mensen die hier zijn en die ik hier ken. Weet je, misschien hebben mijn "ouders" het zo afgesproken bij mijn geboorte: "we gaan uit elkaar, jij zorgt de eerste vijftien jaar voor haar en ik de volgende vijf jaar ofzoiets. Lijkt me redelijk,ik ben de vrouw,ik heb het kind gedragen en dat telt al voor minstens tien jaar!”

Hadden ze het me ook aan mij mogen laten weten, had ik me al die jaren niet afgevraagd waarom er zo mysterieus over mijn moeder gedaan wordt.

De dag begint, het licht mag uit. De computer aan. Daar gaan we...Moet tegen dinsdag een werk maken over elektriciteitscentrales. De voor en – nadelen op een rijtje zetten…. Leve het Internet!

09:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

leve de stilte!

Zijn we goed bezig?

Is er een uitzicht of zitten we hier gelijk ne meeuw die zijn borst wast

ons eigen gelijk te halen?

Wie zal het zeggen?

Niemand antwoord.

Er is ook niemand.

De stilte geeft me weer gelijk!

LEVE DE STILTE!

08:17 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-05-07

In een veel te kleine pot.

14:06 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Me against the world!

Deze nacht was als een draaikolk, misschien maar een minidraaikolk in vergelijk met de werkelijke wroetelingen van deze planeet maar het was een draaikolk. Het was eigenlijk nogal goed begonnen. Heb samen met mijn vriendin S. naar Idool zitten kijken. Weeral een Idool die nu op handen gedragen wordt maar binnen anderhalf jaar met bolle visogen en hetzelfde adempje moet opgevist worden door een roddelboekje om te zien of er nog graten in zitten. Het meest erge was toen  die D. zijn lief geïnterviewd werd door K.W.  en met haar eigen naam moest lachen. Het was alsof het een automatisme was bij dat meisje. “Hoe heet jij eigenlijk?”, vroeg K.W.” Zij lachte luid nadat ze haar naam had gezegd alsof ze zich schaamde over wat haar naam was. Een automatische schaamte bij het uitspreken van je naam. Het is me nog nooit overkomen dat ik er zelf zo luid mee moest lachen.

Het leek me daar op de tribune nogal een ingewikkelde situatie.

In het supportersvak van die D. zat die vader van die D. met zijn  nieuwe vrouw voor de moeder van die D. met haare nieuwe man en het lief. Ok, dit lijkt me nog te doen, maar toen die D. het resultaat vernomen had gingen ze met een camera over de supporters van die D. en stond die vader naar zijn nieuw lief te wijzen alsof er een hand uit haar borst ging komen. Wat wilde die vader met al dat gewijs zeggen? Het leek aslof hij klaar was voor een volgende acte of misschien was het de eerste keer dat die D. het lief van zijn vader zag?  “En dit is mijn lief, D.!”. Je zou voor minder vals zingen…

Daarna heerlijk tandjes gepoetst en in mijn bed gekropen. En toen is het begonnen;

Mijn vader kwam laat thuis. Hij had een etentje met zijn collega’s van het reclamebureau waar hij voor werkt. Hij kwam nog even met een walm van dranklucht mijn kamer binnen zwijmelen. Op zijn dun lijfje hing een veel te groot t-shirt met daarop de gezegende spreuk van zijn werkgever: “WE AGAINST THE WORLD!”. Met een  opgeklopt enthousiasme begon hij te vertellen hoe fantastisch dat hij dit alles vindt en hoe lekker hij had gegeten en soms brabbelde hij wat in de zin van,”wij zijn gelukkig, schat.” Na een kwartiertje droop hij af, smeet zich op zijn bed en begon te snurken als een os. Zijn dranklucht bleef in mijn kamer hangen, prikkelde mijn geest en zo werd ik ongewild weer wakker met de vraag of ik nu moest ingaan op de sms die ik had gekregen?

Wat zou er op 06 juni gebeuren? Ik heb hetzelfde vermoeden als “nonkel Peter” dat M. inderdaad M. is. Waarom wil ze me nu ontmoeten? Waarom? Ik probeerde nog een liedje te neuriën om de slaap te vatten maar ik vond de juiste toon niet. Op dat soort momenten slaag je er zelfs niet in  “klein, klein, kleutertje” te hummen.

Toen ik deze morgen opstond voelde ik me fris als in een riviertje, zo ergens in het Zuiden. Ondanks de weinige slaap was mijn geest weer helder en ben ik klaar om de stapelwolken te verdrijven, “ME AGAINST THE WORLD!”.

08:59 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-05-07

alleenig

Had vandaag een heerlijk dagje vrij. Ben alleen naar de stad geweest. Soms, heel soms, vind ik het leuk om alleen door zo'n enorme mensenmassa te laveren. Mensen botsen tegen je op als je je niet voldoende toont. Ookal ben je d'r toch ben je d'r alleen en dat is anders dan met twee.

Hieronder volgen een paar tips om alleen door de stad te lopen:

  • wees nieuwsgierig, doe alsof je er niet thuis hoort, alsof je d’r nog nooit bent geweest. Het is zo veel aangenamer om als “toerist” door je eigen stad te wandelen. MAAR, neem nooit de toeristenhouding over, wees alert voor het gehotsebots van de andere stadsmensen.
     
  • droom weg, dat hoeft niet te lang te duren. Heel even maar. Als je toch het gevoel hebt dat het wat langer kan duren ga dan op een bank zitten of een andere plek waar je je neer kan vlijen.
     
  • kijk geamuseerd naar mensen die zich laten entertainen maar ga nooit bij die groep staan. Het verschil in het alleen zijn MOET duidelijk blijven.
     
  • profiteer van je alleenschap om af en toe na te denken over het hoe en waarom van de dingen die je ziet.
     
  • geniet dat je dat alleen bent en doe alles waar JIJ de zin en de middelen voor hebt!

Volop genietend van mijn alleenigheid zag ik een busje kinderen. Busje is misschien wat te zacht uitgedrukt. Die kinderen zaten in een grote autobus van de politie met tralies aan de vensters, het was echt een autobus vol. Allen hadden ze een politiepetje op. “Wat zou dit kunnen zijn?”, dacht de inspecteur Witverlies (een grapje van mijn vader voor de tv speurder Witse)  in me. Winnaars van één of andere bizarre politiewedstrijd? Misschien waren het kleine boefjes die ze à la Oliver Twist een dagje in de stad kado gaven? Of misschien waren het zo’n belangrijke kinderen dat ze die politie – escorte nodig hadden om hun veiligheid te garanderen? Maar zijn niet alle kinderen belangrijk. Verdienen niet alle kinderen een goeie begeleiding of het nu van de politie is of niet? Of het nu boefjes of ontzettend belangrijke kinderen zijn of niet? Als ik dan van de Groenplaats naar de Meir wandel zag ik een jong meisje zitten bedelen met op haar arm een kleine baby. Wel, daar moeten we iets aan doen want het blijft een wereld van verschil. “Verschil moet er zijn!”, roept mijn vader vanuit het bad terwijl hij zijn stilaan verrimpelde lijf aanschouwt. Het zal wel maar het blijft vreemd ineen zitten.

Ik zat aan de Schelde, een ijsje te eten en toen kreeg ik een bericht.

Een berichtje met een vraag.

Ik weet niet goed of ik het moet en hoe ik het moet doen?

Misschien moet je maar meekomen?

Kom je?

Als je wil stuur ik het ook naar jou door?

Sms mijn naam: paola naar 3608 en dan stuur ik jou het berichtje.

 


 

17:43 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-05-07

zomer paw paw!

De zomer hing vandaag even in de straten. Ik fietste van school terug naar huis en zag hoe een lapjeskat zonder gene haar kont zat te wassen in het midden van de straat. Wel, dat is nu zomer voor mij;  de straten lam geslagen door de warmte, al die deftige buromensen verstopt achter hun luifels en een kat die haar kont wast in de schaduw van een auto. ZOMER!

 

Mijn vriendin L. vertelde me hoe ze walgt van haar vriendje. Alles aan hem; zijn zweetgeur, zijn krullen, zijn stem, echt alles. Op de vraag waarom ze er dan bij bleef kon ze me alleen maar zeggen dat haar ouders het “zo nen toffe” vinden. En ze had ook wel schrik om het hem te zeggen dat ze niet van hem hield. Ze had schrik voor zijn reactie… “Als je wil zeg ik het.”, stelde ik haar voor in een soort van vrouwelijk Superman moment. Ze vroeg om haar nog wat tijd te geven om het heel eventueel zelf te doen. Ik denk niet dat ze het ooit zal doen of durven. Ze is nu zestien en zal op haar twintig met die zweetsloef in een kamertje in Leuven eindigen en hun gezamenlijke beleggingen via, een door hem gekozen manier, op de voet volgen. Zodat ze,  nadat hij is afgestudeerd en bij één of andere high brow firma werkt, een huisje in de rand van Brussel kunnen kopen… Het enige wat ze wel tof vond aan hem was dat hij niet in haar klaar kwam. Ik moest bijna kosten in haar plaats. Ik zie het al voor me; zo’n zwetende streepjeshemd dragende krullenbol die alleen al bij de gedachte klaar komt. Nu ja, goed voor haar. Het enige wat ik hoop is dat ze niet aan kinderen beginnen zolang er geen liefde is.

 

Mijn buurjongetje, je weet wel dat “paw-paw” – kind had vandaag van zijn fiscaal interessante pleegvader een kuikentje gekregen. Het beestje zat bibberend in de garage naar de bol - ogen van het kind te kijken terwijl de vader aan mijn vader de rekening liet zien van het geel pluizig wezen. “Fiscaal héél interessant!”, grimaste hij. Iets voor het donker werd zag ik de-hoe-trek-ik-alles-af-behalve-mezelf - vader met een schop in de tuin. Hij groef een putje voor de nieuwe bewoner. Zijn leven was van korte duur.  Het kind stond hysterisch te “paw-paw” – en  met bloed en gele pluisjes op zijn aangezicht. Ja, als je wil dat het een kip wordt moet je d’r mee bezig zijn en dat was nu net iets te veel gevraagd.

23:46 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Echte vrienden.

19:51 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

fijne mensen.

Fijne mensen leren kennen. Ze spraken over netwerken en treinen en het verschil tussen Walen en Vlamingen en waarom het goed is groot te worden in verschillende talen. Ook talen die je niet kan uitspreken, letterlijk dan. Ook nonkel P was er. Hij is niet echt een nonkel, in de zin van familie. Hij was een goede vriend van één van de vriendinnen van mijn vader. Heb belooft bij hem en zijn familie op bezoek te komen.Hij woont in een ecologisch huis. Ben wel benieuw wat dat juist inhoudt en hoe dat werkt? Zij die taarten hadden beloofd waren er niet. Had nochtans de hele dag mijn goesting om een ijsje te eten uitgesteld omdat ik dacht dat er hopen taart zou worden aangeleverd….

Op de bus terug zat er een vrouw met een baseballpet voor me met het opschrift: “better a blowjob than no job.” Ze was nogal dronken, ze probeerde met de moed der wanhoop haar veters dicht te knopen op een bus die met een rotvaart naar zijn eindbestemming reed. Ze gaf het niet op maar struikelde over haar veters bij het uitstappen van de bus. Ik zag de mensen rond me in de weerspiegeling van het glas meewarig hun hoofden schudden. Ik begrijp niet waarom. Nu ja, het zal zo wel zijn redenen hebben.

Mijn vader en T. zitten beneden naar mijn vaders lievelingsfilm te kijken; “Kramer versus Kramer”. Mijn vader is zot van Meryl Streep, vooral de manier waarop ze zo lijzig kan praten. En in deze film huilt ze en dat vindt mijn vader één van de mooiste dingen op deze planeet; een huilende Meryl Streep. Verder vroeg hij me wat ik vond van de gebruiksaanwijzing op het aluminiumfolie. “Goed, denk ik.” , zei ik.

Mijn vader moet tegen volgende week een nieuwe gebruiksaanwijzing voor aluminiumfolie schrijven voor één van de klanten van het reclamebureau waar hij voor werkt. Hij zei dat met een zekere trots om indruk te maken bij, de tegen hem leunende, T.. Hij knipoogde, ik sloot de deur en ging naar boven. Nog even de sterren tellen en dan weer op en op en op en op.

00:27 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-07

niets is wat het lijkt.

Kan een pompoen een koets zijn? Langs vele bochten en wegen van ons innerlijk gestel moeten we soms, heel soms, durven geloven dat iets iets is zonder dat we het kennen zoals het in werkelijkheid is , dat het verborgen zit in dat wat we denken dat het is maar eigenlijk is het het niet. Toch niet zoals we het kennen. Ik heb het hier niet over honden of katten die er vervaarlijk uitzien en dan toch zachtaardig blijken te zijn. Nee. Is een moeder een moeder? Een vader een vader? Een vriend een vriend?  

 

Deze namiddag zat ik in taverne 2140 en hoorde hoe een vrouw tegen haar man bezig was over hoe ze dat en dat zag in de toekomst.  Het was op het eerste zicht het modale deftige koppel die het helemaal gingen maken. Ze hadden alles netjes op een rij; Zij wilde kindjes en verhuizen en in dat zelfde rijtje ook een kleine stadsauto. “En misschien kunnen we dit jaar op vakantie bij nonkel Jos?”, straalde ze. De man zuchtte, stak een sigaret op en zei dat hij zaterdag met twee vrienden naar een fuif met muziek uit de jaren ’70 en ’80 gaat in Gent. De vrouw vond het best. Ze legde zich neer in haar situatie. Een situatie die er voor de buitenwereld en voor haar blijkbaar ok was. Ze vond het ok dat haar man niet had geluisterd naar haar emo-gezeik. Ok! Beetje later zei hij tegen haar dat ze de pot op kon, dat hij niet verliefd was op haar. Hij stond recht en ging naar buiten. Zij bleef voor zich uitstaren en begon na een tijdje heel hard en luid te lachen.

 

“Dat is nu echt ne goeien test”, lachte ze. “Efkes helemaal klem rijden met al de verwachtingen die ge hebt, dan ziede direct of den andere het meent! De meeste venten krijgen toch cold feet als ge het woord “kindje” traag uitspreekt. Om nog maar te zwijgen over de angstparels op hun veurhoofd als ik het over nonkel jos heb.”

Ja, niets is wat het lijkt dus….

 

NIETS IS WAT HET LIJKT!

19:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-07

Mier in mijn ziel.

Er is een mier in mijn ziel gekropen. Zo, langs mijn grote teen en mijn broek naar boven. Toen hij boven was, echt helemaal boven, keek hij rond en vroeg zich af waarom alles was zoals het was?  De mier stelde verder geen vragen, hij had dorst van de lange klim.
"Niet erg efficiënt", mompelde de mier en keerde weer om.
Als een spiderman verdween hij en net als diezelfde spiderman had hij een vraag in mijn oor gefluisterd; waarom is alles zoals het is en niet anders?
"Omdat het zo is.", wilde ik hem toeroepen in een eerste reflex.
Maar ik kon de woorden nog wegslikken toen ik de dommigheid van mijn antwoord inzag. Net zo is het met de brief die ik vandaag kreeg. Vele dingen zou ik erop kunnen zeggen, roepen, verwijten maar net als de vraag van de mier zou alles wat ik zeg getuigen van niks meer dan niks. Een holligheid, een leegte. Als mensen het niet fysiek doen dan wel door hun woorden.

Morgen, woensdag 23 mei, heb ik met een aantal mensen een afspraak, om 19.30u in Het Paleis te Antwerpen. Misschien kan ik daar te weten komen waarom dingen zijn zoals ze zijn en niet anders?
Mocht je zin hebben om te komen aarzel dan niet, Paola.

20:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Een brief.

16:43 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-05-07

Juf Vera.

Deze middag sprak een vrouw me aan. Was even buiten school om een broodje te kopen. Ze duwde een kinderwagen voort vol vuile oude naakte poppen. Ze zag er sjofel uit maar het was alsof ze in haar vuilheid een zekere netheid had gevonden. Ik zag ze van ver naar me toe komen. Ze slalomde door de mensenmassa recht op haar doel af, ik. Daar stond ze dan voor me; een klein vuil madammeke. Toen ze voor me stond hield ze haar blik in haar kinderwagen. Ze prevelde iets tegen de poppen die haar als dode kadavers met porseleinen ogen aankeken. “Ik heb je nog gekend”, zei ze. “Ik ben juf Vera”, en ze lachte haar drie bruine tanden bloot. Juf Vera, dit kon niet zijn!

Juf Vera was de juffrouw van de eerste kleuterklas. Dit was juf Vera! Ik heb en had veel fijne herinneringen aan haar. Juf Vera! Zij leerde me zingen, praten, op het potje gaan, abstracte tekeningen maken…en telkens moedigde ze me met een ongekend enthousiasme aan. “Juf Vera…”, zei ik  onwennig en mijn adem inhoudend. Ze streelde met haar grauwe hand over mijn gezicht, bleef eventjes staan en keek weer naar haar poppenverzameling. We hebben niks meer gezegd. Ik schoof aan bij de broodjeszaak en toen ik buitenkwam was ze verdwenen. Juf Vera.

Op school organiseerde ze destijds een “ouderdag”, daar moesten we een liedje brengen voor onze mama en papa. “Mijn papa is een jongen en mama is een meisje…”, iets in die trant. Op het einde van het liedje moesten we aan beide ouders een papieren bloemetje geven. Omdat mijn “mama”(tussen aanhalingstekens) er niet bij kon zijn nam juf Vera het bloemetje dat ik voor diegene had gemaakt in ontvangst. Ik weet nog heel goed hoe ik haar zachte huid kuste. Ik had haar nog zoveel willen vragen maar heb het niet gedaan. Ik was bang van die vrouw.

Ik was bang van juf Vera. Het was een bange dag waarin ik besloten heb nooit meer bang te zijn want dat hindert je in wat je wil doen. En mocht ik toch ooit weer bang zijn dan geef ik het toe dat ik bang ben dat maakt het bang zijn dragelijker, denk ik…

Heb daarnet in de fotodoos zitten kijken naar foto’s van de eerste kleuterklas. Juf Vera, een stralende ster en ik samen met de andere kinderen vol bewondering en verwondering….

21:05 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Ik ben niet bang!

17:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-05-07

de klammigheid

Ben met mijn vriendin J. naar Het Paleis geweest. De voorstelling heette 'Bomma'. Het was heel intiem, alsof je bij je bomma op bezoek was. Wat ik wel niet zo goed begreep is waarom de actrice een striptease deed? Mijn bomma deed nooit een striptease of toch niet dat ik het wist. Het lijkt wel of er kan geen theater kan zijn zonder dat er kleren uitgedaan worden. Het zal zo wel zijn betekenis hebben...
Mijn vader en T. zijn verdwenen. Ze hebben niks achter gelaten. Nu ja, T. heeft duidelijk veel en donker schaamhaar. Of het schaamhaar van mijn vader moest deze nacht gegroeid zijn, dat zou ook kunnen? Heel de badkamer lag vol, het leek wel of er een gorilla zijn haar was verloren. Ik denk dat mijn vader er wel gelukkig mee is... zo in het weekend... tussen zaterdagavond en maandagochtend. Mijn vader beschrijft zichzelf als een man die in de week 'het gezeik van een wijf' best kan missen. Mijn vader, de aapmens! Ik denk dat jullie beeld van mijn vader wel bizar moet zijn. Ik zal jullie zeggen; hij valt wel mee. Hij heeft zo zijn rare kronkels maar hij is best ok. Hij heeft in zijn professioneel leven echt alles opgegeven om er voor mij te zijn. Hij had nu een dikke positie kunnen hebben maar heeft bewust elke carrièresprong geweigerd om betere uren te hebben. Hij verwijt me dat niet, behalve als hij dronken is. Dan schieten de tranen in zijn ogen als hij vertelt hoe we vroeger twee handen op één buik waren. Onafscheidelijk waren we. Op het einde van zijn litanie durft er al wel eens een zweem van verbittering in zijn verhaal komen als hij vertelt welke fijne aanbiedingen hij niet heeft aangenomen om bij mij te zijn. Soms zie ik mezelf , binnen een jaar of twintig, nog steeds samenwonend met mijn vader, als een soort van "verplichting". Omdat hij dat ook voor mij heeft gedaan… nu lijkt me dat een bangelijk idee. Wat ik me nog wel levendig herinner is hoe ik aan de hand van mijn vader door de stad liep en hoe hij me alles toonde wat er leefde of nog een beetje leefde. Op een dag zoals vandaag, waarop het lijkt dat de hele stad is gehuld in acrobaten uit de koopjeskrant en iedereen bij dezelfde ballon-kunstenaar zijn versie van een hond heeft gekocht mis ik die momenten met mijn vader.Dat hij mijn gids was. Dat hij de drukte en de mensen in die drukte, in mijn ogen, op een afstand hield. Toen was hij echt een held die ik beklom en lastig viel met mijn oneindige vragen, telkens weer opnieuw. Nu wordt er van me verwacht dat ik het stilaan zelf doe. De klammigheid van de dag hangt in mijn kamer en over mijn ziel. Ik ga even stil zijn.
paola.

18:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

glimburg!

Heb er niet van geslapen. Weeral verhuizen! En natuurlijk is het geen schande om naar Limburg te verhuizen maar waar mijn vader naartoe wil is geen andere levende ziel te vinden...Het lijkt wel of we vluchtelingen zijn in eigen land.

Mijn vader ligt in bed met de stofzuiger. Ze slapen nog. Ben net even gaan kijken. Ze liggen in elkaar verstrengeld als een klimop.Het was gisterenavond wel gezellig. Zij is wel ok, ze heeft zich gespecialiseerd in het werk van Goethe. Ik ken hem niet maar als ik haar over hem hoor praten, wil ik wel zijn werk over de natuur gaan lezen. Fascinerend om te horen hoe iemand de natuur heeft gebruikt als spiegel van de menselijke ziel. Ik kan er me wel iets bij voorstellen… T. haar lievelingsfilm is dezelfde als die van mij; “DOMBO.” Haar favoriete scène uit deze tearjerker is het moment waarop Dombo zijn moeder ontmoet. Dat is ook mijn favoriete scène! Zijn moeder zit op dat moment opgesloten achter tralies en hij gaat met de kleine muis naar haar toe, op bezoek Ze strelen elkaar met hun slurf door de tralies. Zwaren emo;  kilo’s zakdoeken, liters tranen heb ik al gelaten bij die scène. Wie weet wordt het wat tussen T. en mijn vader?  Het enige nadeel is dat ze ook gek is van Limburg, net als mijn vader. Ze komt bijna klaar als ze het over “het groen” heeft. “En dan die vriendelijke mensen”, zei ze terwijl mijn vaders hand over haar borsten gleed. Ja, mijn vader verkondigde in haar bijzijn dus dat hij hier weg wil. Misschien wel naar Limburg?! Mijn vader, de koene ridder! Haar leek dat een zeer goed idee. Daar volg ik haar niet en denk dat ze dringend toe is aan een hersenoperatie waarbij ze de sectie “ik hou van Limburg” verwijderen. Aan haar muilmechaniek is blijkbaar ook nog veel werk want er huist een ware ijzerwinkel in haar mond. Telkens ze lachte zag ik daar nog resten van de voorbije weken, niet alleen etensresten maar ook mannenresten en misschien wel iets wat van mijn vader zou kunnen zijn. Ik heb hen na het eten verlaten en zie dat ze het goed kunnen vinden. Als ze naar Limburg zouden verhuizen heeft mijn vriendin S. me al op het hart gedrukt dat ik bij haar en haar ouders mag komen wonen. Het enige nadeel is dat haar vader een Limburger is. Ze zijn echt overal…

Geniet van jullie dagje en vergeet niet dat als je via de E313 Limburg binnen rijdt je een kleine val van een tientalmeters maakt. Het einde van de beschaving kondigt zich zachtjes aan.

07:46 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-05-07

Verhuizen...

20:29 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

 met samson in de wasmachine.

Ik werd met suizende oren wakker. Keek naar het plafond en alles begon te draaien. Alsof ik in de wasmachine van mijn bestaan was terecht gekomen. Gisterenavond was alles te luid;  de mensen, de muziek. LUID! Op het ogenblik zelf merk je het niet zo maar op het moment dat je terug naar huis fietst lijkt het of de bassen nog achter je ogen zitten. De wereld glijdt in dreunen voorbij. Zo 's nachts en na de nodige citroenjenevers kan je daar best mee leven. Nu lijkt het of ik door Plopsaland loop met Samson himself. En dien hond blijft maar doorgaan met zijn irriterende woordspelletjes. "Niet te dicht, hé Samson!". Bueno, ik doe het een beetje rustig aan vandaag. Moet straks koken voor mijn vader en zijn vriendin T.. Je weet wel, miss stofzuiger. Ik ga pastaslierten maken met spekjes en boontjes. Dat kan zij naar binnen zuigen en het is licht verteerbaar. tot gauw, baci!

 

10:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-07

Pa spreekt met den TV

18:42 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

terrorisme.

mijn vader kijkt al de hele dag naar de televisie; het blinkend kastje met de bewegende beelden. De grootse onzin eerst. Vooral vijftv, wijftevee zoals hij zelf zegt. Als gehypnotiseerd ligt hij naar alle stilstaande en bewegende onzin te kijken die zijn kapotte lens passeert. Ik zeg kapot omdat ik als kind ooit mijn schattig kindervingertje in zijn oog heb gestoken en sindsdien is zijn oog 'gekwetst'. Waardoor hij aan één kant slechter en slechter begint te zien. Mijn vader was zo blij toen ik de eerste keer op mijn potje zat te kakken dat hij me vast nam en met me in het rond begon te dansen. Ik was duidelijk niet opgezet met het idee dat mijn kont nog vol stront hing en met het enthousiasme van mijn vader dat ik zijn oog als middel zag om een enorme domper op de feestvreugde te gooien.

Ben daarnet met mijn vriendin gaan zwemmen. Wel vreemd om weer in dat zwembad te zijn waar ik in het begin van de week nog met die Zweedse jongens ben geweest. Niet dat er iets met die jongens is gebeurd, hoor! Ach ja, het zal wel iets met een herinnering aan een vorm van opwinding te maken hebben, zekerst? Straks ga ik met mijn vader naar de supermarkt. Daar kan hij zich zo verschrikkelijk opwinden in wat hij noemt; “de supermarktterroristen”. Dat gaat van mensen die met hun karretje de weg versperren over mensen die mensen die het niet kunnen verdragen dat er andere mensen in de supermarkt zijn tot van die mensen die hun karretje in je reet proppen als je staat aan te schuiven aan de kassa. Mijn vader heeft beloofd bij de volgende aanraking met dit specimen zijn bivakmuts op te zetten en die mensen te zeggen waar het op staat, waarschijnlijk met geweld.…dat zou ik graag zien gebeuren…. Deze morgen kwamen de buren nog even langs met hun geadopteerde hermafrodiet. Ja sorry hoor, maar ik kan er echt niet aan zien of het nu een jongen of een meisje is. En zelf spreken ze ook nogal geslachtloos over 'hun' of 'het kind'. Ik denk dat het een jongetje is die bij één of andere oorlog zijn ballen is kwijtgeraakt. Met dat ge-'paw de hele tijd. Ook die blik van dat kind is zo koud. Het lijkt al een koud en gruwelijk leven achter de rug te hebben.De buren doen of ze het allemaal niet weten of willen weten. "Fiscaal aantrekkelijk", gniffelde de buurman terwijl zijn vrouw met het kind op haar arm naar buiten ging. Ben vooral benieuwd hoe lang ze nog zullen leven of hoe?

16:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

sluit uw ogen.

De geur van het bos hangt nog in mijn haren. Het kloppend hartje van mijn neefje bonkt na in mijn oren. Het witte wollige watje van een konijn schrikt de natuur wakker.

Goedemorgen iedereen!

De buren hebben een kindje geadopteerd. Ze hebben hem/haar Titio genoemd. Titio weet al heel goed hoe je met een geweer moet omgaan. Toen ik deze ochtend opstond zag ik hem/haar in de tuin.
"Paw, paw!", schoot hij met zijn/haar vingertje naar mij.
"Paw,paw.", schoot ik flauwtjes terug.
Ik ging naar binnen en deed zoals mijn oma deed; ik sloot mijn ogen en dacht aan fijne dingen.

09:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-07

er was eens koeligheid.

Een sprookjesbos, het zou iets fijns kunnen zijn. In Westerlo is het heel veel bos en een paar kartonnen sprookjesfiguren. De boslucht en de figuren van de omgewaaide bomen inspireerden meer dan genoeg om er een echt sprookje van te maken. Mijn neefje heeft uren een verhaal verzonnen  over  kabouters en hoe ze leven en waar ze zich verstoppen, want kabouters zie je niet. Dan kwam hij weer met een stukje mos aanzetten om te laten zien waar de kabouters hun tanden hadden ingezet. Dan moesten we weer allemaal stil zijn om het kabouterlied héél in de verte te aanhoren.  

 

Heel vroeger had mijn vader een tijdlang een vaste vriendin, P. En P. deed er alles aan om het me naar m’n zin te maken. Ze knutselde met me, we gingen samen zwemmen, ze kookte voor ons, ze was een heel fijne vrouw, in mijn ogen. Ze wilde enkel uit mijn vaders mond ontfutselen dat hij voor haar koos en dat deed mijn vader niet, integendeel. Hij en P. hadden heel veel ruzie. Zij wilde met hem en mij gaan samenwonen, een toekomst opbouwen met z’n drietjes maar dat wilde hij niet. Telkens als ze er over begon werd mijn vader kwaad en stuurde haar weg. Zo zijn ze een tijdje doorgegaan, tot P.op een dag niet meer terug kwam. Mijn vader zei dat we haar “gelukkig” nooit meer zouden zien. “Dat kutwijf.”, mompelde hij tussen z’n tanden.  P…. Tot op van vandaag ruik ik haar soms nog , ze had een heel specifiek parfum. Heel lekker. Ik kon tegen haar borsten verdwalen en zij vertelde dan op fantastische wijze allerlei sprookjes. Ze hield zich nooit aan het boek. Nee, ze vertelde het verhaal altijd op zo’n manier dat ik één van de hoofd of bij – figuren was. Soms was ik de schone slaapster, een andere keer was ik dan weer de wolf. Twee jaar geleden kregen we een geboortekaartje van P.’s eerste kindje; Tim. Ook Tim was één van de figuren uit de sprookjes die P. me vertelde. Ik heb het kaartje nooit aan mijn vader laten zien maar als ik er aan rook dan rook ik dat heerlijke parfum van haar. Ik denk dat ze een fijne mama is…

 

Mijn tante, de moeder van mijn neefje, is heel hard met haar uiterlijk en hoe de buitenwereld over haar denkt bezig. Zij wil positief in dit leven staan,zegt ze. Maar als mijn neefje met vuile handen aan haar broek komt krijgt ze haast een zenuwinzinking. HAAR WITTE BROEK! Maar ze is o zo gelukkig in haar job,ze draait o zo verschrikkelijk veel over – uren, is o zo nooit thuis als mijn neefje wakker is, en ze heeft o zo fijne collega’s. Tegelijk heeft ze o zo weinig tijd voor zichzelf omdat “dat kind” zo veel aandacht vraagt. Maar vergis je niet, mijn tante is gelukkig! Voor mijn tante is geluk een broek die in de kast hangt. Alle gekheid op een stokje, mijn tante loopt zichzelf met de elegantie van een glossy magazine voorbij.En niet alleen zichzelf maar ook mijn neefje. Van haar man moet ze niet al te veel hulp verwachten; hij heeft ook een druk drukke job en is enkel aan het stoefen over de manier waarop hij met zijn leasingwagen elke zondag naar Brussel rijdt om pistolets te kopen, snel, veel te snel scheurt hij langs het koninklijk paleis naar de hoofdstad. “Mijnen baas betaalt de kilometers!”, en dan lacht hij. Wat zeg ik? Scheurt hij z’n River Woods trui van het lachen. Dit is  Cool! Dit is gaaf! U is…Met iets anders zijn ze niet bezig. Hopelijk vallen ze gauw in heel diepe slaap en als ze wakker worden... Ooit, op een dag.

 

22:38 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ik ben KEWL

18:04 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |