29-05-07

onzin.

Mijn vriendin D.. Ze zat op een bankje een boekje te lezen. Normaal gezien is het nogal een spraakwater die vriendin D. van me. Ik vroeg haar wat ze aan het lezen was en ze snauwde me af; “dit is een boekje vol onzin dus ik lees onzin.”

”Wat voor onzin staat er dan?”, vroeg ik. Daarop zuchtte ze en het wit van haar ogen werd witter dan wit.”Niks,”, riep ze,”onzin is onzin niet meer en niet minder dus laat me met rust, Paola. Of denk je nu dat je meer bent dan een ander omdat je met je smoel in de kranten staat?”. Ze duwde zichzelf van de bank en verdween.

De bel ging, het was weer tijd om de hoofden richting glorieuze toekomst te draaien.

Maar ik voelde me zo alleen. Iedereen had zo zijn gedacht. Blijkbaar houden ze dat dan voor zichzelf maar op dit soort momenten komt dat gedacht er dus uit. “Met mijn smoel in de kranten. Denk je nu dat je meer bent dan een ander?”, deze zinnetjes weergalmde in mijn hoofd als paasklokken. Telkens weer opnieuw. Mijn vriendin die altijd onzin las waar we zo hartelijk mee konden lachen en spotten zag me nu als deel van die onzin. Ze zat voor me in de klas en haar rug leek wel één van de hellingen die ik gisteren met mijn vader beklom. Zonder hem raakte ik nooit boven. Misschien heeft ze gelijk en is de hele zoektocht naar mijn moeder en de mediaheisa rond mijn figuurtje flauwekul. Waarschijnlijk heeft ze gelijk. Woensdag 06 juni ga ik diegene ontmoeten die zegt mijn moeder te zijn maar ik weet dat ik zonder mijn vader en het rustige leventje dat we leiden niet zou zijn wie ik ben en dat is meer dan een brok onzin. Ik tikte op haar rug maar ze draaide zich niet om. Ik wilde het haar allemaal zeggen.Zoals ze zelf onzin leest was het uiteindelijk haar keuze om het te laten zoals het was,

16:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

media heisa? Oh, dat had ik even gemist, waarschijnlijk is dat hier niet doorgedrongen of het komt omdat ik niet alle heisa bijhoud.
De heisa verbaast me niet, want je bent een opvallende verschijning. Ik was al benieuwd wat voor een invloed de wetenschap dat talloze onbekenden je zieleroerselen kunnen lezen, op je zal hebben. Maar de reacties van je naasten raken je natuurlijk veel harder. Ik vind het naar voor je dat je vriendin zo reageert, maar ik denk dat ze wel bijdraait. Mensen in je omgeving hebben soms grotere moeite met veranderingen in je leven dan jezelf, heb ik gemerkt. Zelf voel je je niet veranderd: je bent nog steeds wie je was vóór de heisa, maar voor je omgeving ligt dat anders. Freek de Jonge heeft daar eens een leuk verhaaltje over verwerkt in zijn show De Mars, samengevat: een arbeider gaat iedere dag opgewekt naar zijn werk en neemt aldaar een flinke aanloop en een fikse sprong, om over de slagboom te springen, want de portier opent deze alleen voor de directie. (hier sla ik een stukje over) Op de dag dat de man zèlf directielid was geworden, was er voor hem niets veranderd; hij voelde zich nog steeds arbeider onder de arbeiders, dus nam hij toen hij aankwam een flinke aanloop en een fikse sprong, maar de portier dacht er heel anders over en dat was nogal pijnlijk...

Wees je voorzichtig, Paola?

Jan

Gepost door: Jan | 29-05-07

Post een commentaar