28-05-07

nepbloemen en hun geheim.

Vorsen was mooi, prachtig…Er was lucht en licht en ruimte. De mensen wuifden naar elkaar en knikte instemmend zonder dat hun blik in het beton verdween. Ben samen met mijn vader op een tandem gaan fietsen. Een paar venijnige klimmetjes maakten echte coureurs van ons. Telkens we de top van zo’n hellingetje bereikten staken we onze armen in de lucht en bekroonden ons zelf met wederzijdse interviews over hoe we de klim ervaren hadden.

“Euh…ja…euh….ik was in form…euh…mijn wielen draaiden…en euh…ik ga het zeggen….ik ben fantastisch.!”

 Heb het gevoel dat we heel dicht bij elkaar waren, ik en mijn vader. Tijdens één van de afdalingen zagen we een boom met daaraan allemaal foto’s van een jong meisje omringd met nepbloemen. Een klein oud vrouwtje stond heel zorgvuldig de bloemen te schikken. Daar zo, langs een weg,  waar auto’s voorbij zoeven had een meisje haar leven verloren en haar moeder kwam elke dag langs en zorgde voor het plekje waar ze was overleden. Ze stond stil en keek naar de lucht waar witte wolken van damp sierlijke figuren maakte. Alsof het meisje daar nog was…Ze maakte tijd voor haar dochter ook al was ze er niet…De boom vond het niet erg dat hij zijn echtheid met de nepbloemen moest delen want de emoties waren echt.

vorsen en de bomen

 

We zijn ook naar het huis gaan kijken. Het was er kil en koud maar als ik de woorden van mijn vader hoor- gedrenkt in enthousiasme -geloof ik best dat het daar gezellig kan worden. Met dit gezellige gevoel en het urenlange gefantaseer tussen mij en m’n vader zakt deze dag stilaan achter mijn ogen. Morgen weer naar school, morgen weer naar de grauwe hoofden en het gepraat van juffrouwen luisteren die zovele geheimen herbergen.

22:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Amaai Paola, dit vind ik echt een heel heel mooi stukje. Knap geschreven, knap gevoeld, knap beleefd. Ik ga het ergens bewaren denk ik...

Gepost door: niets.dan.vuur | 31-05-07

Post een commentaar