26-05-07

Me against the world!

Deze nacht was als een draaikolk, misschien maar een minidraaikolk in vergelijk met de werkelijke wroetelingen van deze planeet maar het was een draaikolk. Het was eigenlijk nogal goed begonnen. Heb samen met mijn vriendin S. naar Idool zitten kijken. Weeral een Idool die nu op handen gedragen wordt maar binnen anderhalf jaar met bolle visogen en hetzelfde adempje moet opgevist worden door een roddelboekje om te zien of er nog graten in zitten. Het meest erge was toen  die D. zijn lief geïnterviewd werd door K.W.  en met haar eigen naam moest lachen. Het was alsof het een automatisme was bij dat meisje. “Hoe heet jij eigenlijk?”, vroeg K.W.” Zij lachte luid nadat ze haar naam had gezegd alsof ze zich schaamde over wat haar naam was. Een automatische schaamte bij het uitspreken van je naam. Het is me nog nooit overkomen dat ik er zelf zo luid mee moest lachen.

Het leek me daar op de tribune nogal een ingewikkelde situatie.

In het supportersvak van die D. zat die vader van die D. met zijn  nieuwe vrouw voor de moeder van die D. met haare nieuwe man en het lief. Ok, dit lijkt me nog te doen, maar toen die D. het resultaat vernomen had gingen ze met een camera over de supporters van die D. en stond die vader naar zijn nieuw lief te wijzen alsof er een hand uit haar borst ging komen. Wat wilde die vader met al dat gewijs zeggen? Het leek aslof hij klaar was voor een volgende acte of misschien was het de eerste keer dat die D. het lief van zijn vader zag?  “En dit is mijn lief, D.!”. Je zou voor minder vals zingen…

Daarna heerlijk tandjes gepoetst en in mijn bed gekropen. En toen is het begonnen;

Mijn vader kwam laat thuis. Hij had een etentje met zijn collega’s van het reclamebureau waar hij voor werkt. Hij kwam nog even met een walm van dranklucht mijn kamer binnen zwijmelen. Op zijn dun lijfje hing een veel te groot t-shirt met daarop de gezegende spreuk van zijn werkgever: “WE AGAINST THE WORLD!”. Met een  opgeklopt enthousiasme begon hij te vertellen hoe fantastisch dat hij dit alles vindt en hoe lekker hij had gegeten en soms brabbelde hij wat in de zin van,”wij zijn gelukkig, schat.” Na een kwartiertje droop hij af, smeet zich op zijn bed en begon te snurken als een os. Zijn dranklucht bleef in mijn kamer hangen, prikkelde mijn geest en zo werd ik ongewild weer wakker met de vraag of ik nu moest ingaan op de sms die ik had gekregen?

Wat zou er op 06 juni gebeuren? Ik heb hetzelfde vermoeden als “nonkel Peter” dat M. inderdaad M. is. Waarom wil ze me nu ontmoeten? Waarom? Ik probeerde nog een liedje te neuriën om de slaap te vatten maar ik vond de juiste toon niet. Op dat soort momenten slaag je er zelfs niet in  “klein, klein, kleutertje” te hummen.

Toen ik deze morgen opstond voelde ik me fris als in een riviertje, zo ergens in het Zuiden. Ondanks de weinige slaap was mijn geest weer helder en ben ik klaar om de stapelwolken te verdrijven, “ME AGAINST THE WORLD!”.

08:59 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wie kijkt er nu naar Idool? Paola toch!

Gepost door: Flatje | 26-05-07

Post een commentaar