25-05-07

alleenig

Had vandaag een heerlijk dagje vrij. Ben alleen naar de stad geweest. Soms, heel soms, vind ik het leuk om alleen door zo'n enorme mensenmassa te laveren. Mensen botsen tegen je op als je je niet voldoende toont. Ookal ben je d'r toch ben je d'r alleen en dat is anders dan met twee.

Hieronder volgen een paar tips om alleen door de stad te lopen:

  • wees nieuwsgierig, doe alsof je er niet thuis hoort, alsof je d’r nog nooit bent geweest. Het is zo veel aangenamer om als “toerist” door je eigen stad te wandelen. MAAR, neem nooit de toeristenhouding over, wees alert voor het gehotsebots van de andere stadsmensen.
     
  • droom weg, dat hoeft niet te lang te duren. Heel even maar. Als je toch het gevoel hebt dat het wat langer kan duren ga dan op een bank zitten of een andere plek waar je je neer kan vlijen.
     
  • kijk geamuseerd naar mensen die zich laten entertainen maar ga nooit bij die groep staan. Het verschil in het alleen zijn MOET duidelijk blijven.
     
  • profiteer van je alleenschap om af en toe na te denken over het hoe en waarom van de dingen die je ziet.
     
  • geniet dat je dat alleen bent en doe alles waar JIJ de zin en de middelen voor hebt!

Volop genietend van mijn alleenigheid zag ik een busje kinderen. Busje is misschien wat te zacht uitgedrukt. Die kinderen zaten in een grote autobus van de politie met tralies aan de vensters, het was echt een autobus vol. Allen hadden ze een politiepetje op. “Wat zou dit kunnen zijn?”, dacht de inspecteur Witverlies (een grapje van mijn vader voor de tv speurder Witse)  in me. Winnaars van één of andere bizarre politiewedstrijd? Misschien waren het kleine boefjes die ze à la Oliver Twist een dagje in de stad kado gaven? Of misschien waren het zo’n belangrijke kinderen dat ze die politie – escorte nodig hadden om hun veiligheid te garanderen? Maar zijn niet alle kinderen belangrijk. Verdienen niet alle kinderen een goeie begeleiding of het nu van de politie is of niet? Of het nu boefjes of ontzettend belangrijke kinderen zijn of niet? Als ik dan van de Groenplaats naar de Meir wandel zag ik een jong meisje zitten bedelen met op haar arm een kleine baby. Wel, daar moeten we iets aan doen want het blijft een wereld van verschil. “Verschil moet er zijn!”, roept mijn vader vanuit het bad terwijl hij zijn stilaan verrimpelde lijf aanschouwt. Het zal wel maar het blijft vreemd ineen zitten.

Ik zat aan de Schelde, een ijsje te eten en toen kreeg ik een bericht.

Een berichtje met een vraag.

Ik weet niet goed of ik het moet en hoe ik het moet doen?

Misschien moet je maar meekomen?

Kom je?

Als je wil stuur ik het ook naar jou door?

Sms mijn naam: paola naar 3608 en dan stuur ik jou het berichtje.

 


 

17:43 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Hey,

kheb ier juist uwen blog is wa bekeken
ben der toevallig op beland
kmoet zegge da ge een zot geval zijt
but I like it :D
kzal da ier zeker blijven volgen
veel succes nog!

Kben ook weegschaal btw :)
weegschalen boven!

Gepost door: Wizzy | 25-05-07

weegschaal Lieve Paola,

we weten allebei wie M is. Jij en jij alleen kan beslissen of je er naartoe gaat. Alles is dubbel in het leven, alles heeft twee kanten. Kiezen. Jij moet nu kiezen, en dat is niet gemakkelijk. Je bent ook niet voor niets een weegschaal, Paola.
(Ik heb M één keer ontmoet, heel, heel lang geleden, ik herinner het me maar vaag)
nonkel Peter.

Gepost door: nonkel Peter | 26-05-07

Ik vertrouw die nonkel Peter niet echt...!

Gepost door: Flatje | 26-05-07

Flatje,

dan moet je maar eens pannekoeken komen eten bij mij, helpt het vertrouwen versterken ; )

nonkel Peter

Gepost door: nonkel Peter | 26-05-07

Trouwe fan Zo maar een berichtje van een trouwe fan. Bij verschillende gastouder gezinnen wordt uw blog gelezen door de moeders. Dus ga zo door!

Gepost door: Annemarie Gastouder | 10-01-08

De commentaren zijn gesloten.