21-05-07

Juf Vera.

Deze middag sprak een vrouw me aan. Was even buiten school om een broodje te kopen. Ze duwde een kinderwagen voort vol vuile oude naakte poppen. Ze zag er sjofel uit maar het was alsof ze in haar vuilheid een zekere netheid had gevonden. Ik zag ze van ver naar me toe komen. Ze slalomde door de mensenmassa recht op haar doel af, ik. Daar stond ze dan voor me; een klein vuil madammeke. Toen ze voor me stond hield ze haar blik in haar kinderwagen. Ze prevelde iets tegen de poppen die haar als dode kadavers met porseleinen ogen aankeken. “Ik heb je nog gekend”, zei ze. “Ik ben juf Vera”, en ze lachte haar drie bruine tanden bloot. Juf Vera, dit kon niet zijn!

Juf Vera was de juffrouw van de eerste kleuterklas. Dit was juf Vera! Ik heb en had veel fijne herinneringen aan haar. Juf Vera! Zij leerde me zingen, praten, op het potje gaan, abstracte tekeningen maken…en telkens moedigde ze me met een ongekend enthousiasme aan. “Juf Vera…”, zei ik  onwennig en mijn adem inhoudend. Ze streelde met haar grauwe hand over mijn gezicht, bleef eventjes staan en keek weer naar haar poppenverzameling. We hebben niks meer gezegd. Ik schoof aan bij de broodjeszaak en toen ik buitenkwam was ze verdwenen. Juf Vera.

Op school organiseerde ze destijds een “ouderdag”, daar moesten we een liedje brengen voor onze mama en papa. “Mijn papa is een jongen en mama is een meisje…”, iets in die trant. Op het einde van het liedje moesten we aan beide ouders een papieren bloemetje geven. Omdat mijn “mama”(tussen aanhalingstekens) er niet bij kon zijn nam juf Vera het bloemetje dat ik voor diegene had gemaakt in ontvangst. Ik weet nog heel goed hoe ik haar zachte huid kuste. Ik had haar nog zoveel willen vragen maar heb het niet gedaan. Ik was bang van die vrouw.

Ik was bang van juf Vera. Het was een bange dag waarin ik besloten heb nooit meer bang te zijn want dat hindert je in wat je wil doen. En mocht ik toch ooit weer bang zijn dan geef ik het toe dat ik bang ben dat maakt het bang zijn dragelijker, denk ik…

Heb daarnet in de fotodoos zitten kijken naar foto’s van de eerste kleuterklas. Juf Vera, een stralende ster en ik samen met de andere kinderen vol bewondering en verwondering….

21:05 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik vind u een ongelooflijk slim verstandig mens. Ik lees dat tussen de lijnen door.
Ik had ook een juf Vera, in de eerste kleuterklas. Ze had hele blonde haren en een piano die ze felblauw had geschilderd, nog feller dan de tussen-de-lijnen-door van uw blog.

Gepost door: niets.dan.vuur | 21-05-07

zuster Maria Paola,
ik had zuster Maria in de kleuterklas. Dat was in 1969. Ik weet nog dat ze zei dat ik heel goed kon tekenen. Zuster Maria. Zo vindt ge er geen meer. Die bestaan gewoon niet meer. Zusters ; bestaan die nog ? Tja, laat staan Zusters Maria. Jawel, je vind ze nog wel die zusters, maar het is een uitstervend ras. Zijn er nog jonge Maria's die voor Zuster gaan ?
nonkel Peter

Gepost door: nonkel Peter | 22-05-07

Als ik zo terug denk aan de kleuterklas kan ik mij eigenlijk weinig herinneren. Leuke tijd want slechte dingen onthou je beter.

Gepost door: Ruben | 22-05-07

De commentaren zijn gesloten.