16-05-07

twee ijsberen.

Deze nacht stonden hier twee mensen tegen elkaar te roepen. De straat was doodstil, ik lag  in het donker te turen. Een man en een vrouw. Ik ben achter het venster gaan kijken. Hij wilde van haar af. Hij duwde haar weg. Zij sprong, echt van springen, rond zijn nek en klom op zijn lichaam. En maar roepen en brullen dat ze niet en wel van elkaar houden. Een man van aan de overkant riep dat het stil moest zijn. Hij bleef wel kijken met het neonlicht van zijn slaapkamer aan.

Een oud verrimpeld lijfje met een pijamabroek aan. De twee trokken zich er niks van aan. Het leken wel twee ijsberen die met elkaar aan het spelen waren; met opengesperde muil op elkaar klimmen en klauwen. Is dat dan passie? helemaal koud kroop ik terug in mijn bed.  Hun geroep werd doffer en kwam in korte vlagen weer.  Na een tijdje was het stil en hoorde ik alleen maar gehuil en een mannenstem. Ik ben niet meer gaan kijken. Misschien was het de politie die de man en vrouw zijn komen halen? Misschien is het allemaal nog goed gekomen en zagen ze in dat ze elkaar graag zien?  Ik heb schrik van de liefde als dat er bij hoort. Het roepen en kwetsen, het ijsberengedrag.

07:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik zie die situaties ook vaak, en volgens mij hoort het er gewoon bij. Niet zo extreem, maar toch.

Alle negatieve zaken wegen wel nooit op tegen de positieve dingen: de knuffels, de lieve woorden, het feit dat je gewoon jezelf bent en nog meer.

De haat verliest altijd van de liefde... of zo hoop ik toch

Gepost door: Jimmy D | 16-05-07

Dolkomische situatie, (misschien onbedoeld) grappig geschreven. Ja, het komt wel dicht in de buurt van passie, elkaar uit liefde te lijf gaan :-)

Gepost door: Tom | 16-05-07

De commentaren zijn gesloten.