17-09-07

Een paar vragen...

Ook met spanning mijn verhaal hier gevolgd? Of juist niet?

Ik wil van jou horen wat je ervan vond? Laat je mening achter via deze peiling. Klik doorheen de enquête en maak kans op een gratis duo-ticket voor een HETPALEISvoorstelling op jouw maat! Je kan uiteraard maar één keer deelnemen.

Alvast bedankt!

->  http://www.hetpaleis.be/paola246/

11:41 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-06-07

Bye. Ciao.

13:05 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

10-06-07

De ontmoeting.

00:19 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

09-06-07

V.

De ontmoeting met mijn moeder, de tocht er naar toe, het kloppen van mijn hart. Het leek of ik onderweg was met een kostbare diamant, die zijn waren facetten ging laten zien. Iedereen op mijn weg beleef staan en luisterde naar dit verhaal. Ook mijn vriendin S. was er bij. Heerlijk taterwater!

Mijn moeder, V..

Ik heb met haar gepraat, gelachen, gehuild,niet geweten en dit alles zonder verwijten.

Zij heeft haar leven en ik het mijne, dat is wel duidelijk. Nu komen we stilletjes bij elkaar. Ik durf haar niet mama of moeder te noemen omdat ze dat niet is geweest.

Ik noem haar V. dat is haar echte naam. En V. is nu de vrouw die me op deze wereld heeft gebracht, de vrouw waar mijn vader heel verliefd op was en de vrouw die ooit, heel lang geleden, zag dat het leven dat ze leidde niet het leven was waar ze voor koos en dat het daarom beter was een andere richting in te slaan. V. heeft geworsteld met haar gevoelens, nu nog steeds. V. Zit vol schuldgevoelens. V. is eerlijk geweest. V. is een prachtige vrouw.

Op de bus terug naar huis herhaalde ik al de gesprekken, alle onderwerpen. Nam haar geur in mijn mond en sloot mijn ogen. Hier is het stil. Mijn vader stuurde me een sms-je vandaag, zomaar uit het niets: "ik hou van je, ni vergeten.x".

Papa, moest je dit lezen: IK HOU OOK VAN JOU!

23:47 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

met vele tegelijk.

Vandaag is het zover. Ik ga M. ontmoeten in een groot shoppingcenter, in een grote winkel, tussen een mensenmassa. Misschien is het wel symbolisch? Iedereen spreekt wel eens af in een winkel of een op een plek waar veel mensen voorbij komen.

Het is het begin van alles.

Met vele tegelijk spurt je naar het einddoel van het begin om daar uiteindelijk en waarschijnlijk alleen over te blijven.

Ook luipaarden vallen een kudde aan om uiteindelijk die ene te treffen die niet snel genoeg was of die geen vrienden had om hem of haar te beschermen met een slinks afleidingsmanoeuvre.

 

Het is een wedstrijd die nooit over gaat. Altijd maar vooruit om alleen over te blijven.

Hoe je het ook draait of keert in dit leven; alleen is de slotzin.

 

Ik ben gisteren met mijn vader gaan eten. Hij trakteerde voor vaderdag. Hij vroeg me of ik vanaf nu dan ook moederdag ga vieren?

“Nee.”, zei ik maar binnenin dacht ik dat het best wel mogelijk was dat ik vanaf nu moederdag zou vieren. Dat zijn zo van die dingen je niet weet maar die ik zo moeilijk kan uitspreken uit angst dat ik hem ga kwetsen

 

Het regent van die mieze-muize regen alsof de zon aan het verdampen is na al haar gestraal van de laatste dagen.

Wat zal er gebeuren?

Ik weet het niet.

Misschien heeft ze in het shoppingcenter met me afgesproken omdat ze me wil overladen met cadeaus? Ik zal geen nee zeggen.

Stel je voor, zij is kei – rijk en ze adopteert me en  we maken het leven mee langs de exclusieve kant. Exclusief! Zoals in de musical Annie, het arme weesmeisje.

 

Ik weet het dus niet. Hier in huis hangt de stilte van het graf.

Mijn nonkel Gerrie heeft mijn slaapkamerdeur versierd met allemaal roze ballonen en slingers alsof ik ga trouwen. En mijn neefje heeft een tekening gemaakt voor mij met daarop een vrouw met geel haar en blauwe lippen. De titel van het werk is: “mmmmm.”.

Hij zei me dat hij het samen met zijn wandelende tak heeft getekend.

Mijn vader is al vroeg vertrokken naar Vorsen. Ik voelde hoe hij in mijn deur stond te kijken maar durfde me niet omdraaien. We hebben geen afscheid genomen en dat is maar best ook.

08:42 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-06-07

Ik ben zenuwachtig...

12:25 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-06-07

de fiets en het afscheid.

Mijn vader zit zijn fiets te repareren. Hij is niet zo handig dus dat gaat gepaard met het nodige gevloek. Waarom hij zijn fiets repareert is me totaal onduidelijk?! Hij rijdt nooit met die fiets.

 

Nu ja, fiets is ook een groot woord.

Dat vehikel is nog van de vader van zijn vader, mijn overgrootvader dus.

Die is nog met zijn  gezin en zijn hele hebben en houwen op  die fiets naar frankrijk gevlucht tijdens de tweede wereldoorlog.

 

“Den eerste variant op den huidige emigrant.”, zei mijn grootvader altijd als hij het over die vlucht had. Mijn grootvader heeft het altijd goed begrepen dat mensen soms moeten vluchtten voor hun wereld, hun land, hun bestaan. En hij vond het helemaal niet erg (zijn buren wel) toen zijn straat stilletjes werd ingepalmd door bruingekleurde mensen.

“Bij dees weer wurre ze snel gelijk wij!”, riep hij terwijl hij aandachtig observeerde hoe ze met hun busjes aan en af reden.

 

Mijn vader zei me vroeger altijd dat hij op die fiets sneller kon rijden dan de snelste wielrenner, ik geloofde hem… Laten we zeggen dat het nu meer iets is om in de koopjeskrant te zetten onder de rubriek: curiosa.

 

De dag dat mijn grootvader stierf was zwoel, zoals vandaag. Het was straatfeest in de straat waar mijn grootouders woonde. Mijn grootvader wilde niet naar een ziekenhuis gaan en mijn grootmoeder wilde niet dat hij bij  haar weg ging. Ik herinner me nog goed hoe hij in zijn bed mee lach te neuriën met de oosterse muziek die door de megafoon klonk.  Zijn ouwe blauw doorbloede hand, ging op en neer met de maat.

 

Toen ik met mijn vader eventjes naar buiten ging om eendjes te vissen, ik had de oren van vaders kop gezaagd om die eendjes te vissen,  is mijn grootvader stilletjes gestorven.

 

We kwamen terug, ik had zo’n grote opblaasbare hamer gevist.

Mijn grootmoeder zat op de trap, te huilen.

Haar tranen waren  helder als kristal en bengelde over haar wangen.

We hadden geen woorden nodig.

 

Ik zat vandaag te puffen en te zweten in mijn kamertje op geschiedenis toen T. even langs kwam. Je weet wel T., de huidige vriendin van mijn vader.

Ze zag er schitterend uit.

 

De hele ijzerwinkel is uit haar mond en dat maakt dat haar lach, gezicht, haar hele lichaam er fantastisch uit zien. Ze is echt een prinses.

Ze  bracht me stukjes meloen die ze bij “den turk” was gaan kopen.

Heerlijke afkoeling. Ik morste water van de meloen op mijn cursus, dacht ik.

Maar ik huilde, ik huilde zonder dat het pijn deed.

Omdat ik gelukkig ben, omdat ik mag zijn wie ik ben, omdat ik geniet van elke seconde.

Ook al is het soms een rotdag. Daarom,

 

Zaterdag zie ik M., om 17.00u. moet ik in Fnac – Antwerpen zijn.

Of hoe je leven soms op een kruispunt staat en hoe goed dat wel niet kan zijn. Da’s lang, hé?

20:52 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-06-07

Zaterdag ga ik haar zien.

15:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

gewoon doen.

Subiet Nederlands - engels mondeling examen.

De zenuwen gieren door mijn keel.

Je moet weten dat de leraar van Nederlands echt een stuk is.

Hij is gelukkig getrouwd, heeft twee kinderen.

Hij is wat mijn vader noemt; "de ideale schoonzoon, doofstom en blind maar wel schoon, zoals Yves Leterme".

Maar zijn lichaamsgeur is zo overheerlijk...

Hij ruikt altijd zo lekker. De geur?

Wel uitgebreide studies van mijn vriendin A. en mezelf wijzen in de richting van BLACK van Armani.

Wat ik bovenal fijn vind aan hem is de overtuiging waarmee hij les geeft.

Nooit rammelt hij z'n lessen af. Met een zeggingskracht en bezorgdheid die je de nevel in je ogen laat springen geeft hij keer op keer weer een energieboost aan een doodnormale doordeweekse bijna dodelijke schooldag.

Dit zijn z’n laatste examens want hij vertrekt in juli met z’n vrouw en kinderen naar Australië. Zijn vrouw is chocolatier en kan haar eigen zaak opstarten in het land van de kangoeroe.

Zou ik hem durven te kussen na het examen?

Zo, bij wijze van afscheid en dan de smaak van zijn geur in mijn mond nemen om nooit meer te vergeten. Mijn nonkel Gerrie zei gisteren dat ik het gewoon maar moest doen. Gewoon doen.

Wel, dat lijkt me nu het moeilijkste; gewoon doen.

08:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

05-06-07

Pa Travolta.

17:10 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

de boemannen.

 

Zag daarnet een groepje kleuters vrolijk huppelend in het park.

Op een bank een beetje verderop zat een man alleen te zitten.

Toen de kleuters voorbij de man huppelde riep de leraar die het huppelen stimuleerde;

“kijk daar, een boze mijnheer!”

De kleuters liepen gillend weg alsof de boze wolf zich in de gedaante van de grootmoeder had verkleedt.

De man alleen stond luid grommend op, het gehuil van de hulk

(ja, mijn vader heeft die film op dvd…)  naar zijn groenige transformatie was er niks tegen.

Enkele seconden later riep de huppel – stimulator dat ze de man mochten “pakken”.

De kleuters liepen wederom gillend de richting van de man uit en begonnen hem te slaan en te schoppen met hun kleuter handen – en voeten.

“Vuile makak!”, riepen er enkele, 

"Boe!Boe!", gilde ze in twaalfstemmig falcetkoor. 

Ik stond stil met mijn fiets en in hoeverre dat je met je fiets aan de grond genageld kan zijn was ik aan de grond genageld.

Zo’n kleine gastjes die al dat soort haatdragende woorden uitkramen.  

Piepkleine haatdragende woordjes.

Ze weten misschien nog niet eens wat ze zeggen maar ze zeggen het.

Wat zeg ik? Ze roepen het.

"Het is maar een spel!", riep de huppelstimulator.

 

Ach ja, misschien ben ik te soft voor deze wereld, waarschijnlijk ben ik te soft.

 

Ik heb een goed mondeling examen voor Frans afgelegd.

Juf darmspoeling zat in een licht linnen kleedje achter een zweterige tafel.

Ze knikte minzaam en sprak zelf Frans tussen haar tanden.

Toen ik het lokaal buiten liep stond Robin klaar om naar binnen te gaan.

Ik knikte naar hem maar hij draaide zijn hoofd naar de andere kant.

 

Voor hij de deur opende riep hij me terug,

“Hey Paola, ik moest u dit nog geven van een madam die hier aan de poort stond.”.

Hij duwde een klein verfomfaait briefje in mijn hand en ging naar binnen.

Ik opende het briefje en las tussen de kreuken door:

“Zaterdag 09 juni om 16.30u in FNAC Antwerpen. Ik zie je daar, M.”

Geen kruisje deze keer,

Ok, ik geef haar nog een kans.

13:15 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-07

assepoesteronesk

Ik was deze dagen teleurgesteld. Teleurgesteld in het handelen van de mensen .

M. speelt met mijn gevoelens alsof ze decoratie zijn aan haar muur. Ze doet maar.

Begrijp niet goed hoe mijn vader, die al angstig is bij een gedachte ooit voor haar heeft kunnen kiezen?

Wat brengt je tot iemand? Waarom maak je ooit in je leven de keuze om met die of gene door het leven te gaan? Liefde kan het niet zijn. Toch geen echte liefde? Natuurlijk kan je elke situatie omdraaien. Iedereen heeft ook zijn of haar interpretatie van wat liefde kan zijn.

 

Voor sommige mensen is liefde gelijk aan passie!

Maar dan praten ze dikwijls over hun passie voor vissen, honden, auto racen enzovoort…

Weinig mensen hoor ik over hun passie voor elkaar praten.

 Maar wat is liefde dan?

Dat is dus voor iedereen anders.  

Zelf ben ik van het romantische “assespoesteroneske”- soort.

Een prins op een wit paard.

Is het gek dat ik weinig geloof  in de liefde?

Je moet maar door je venster kijken en de wereld tekent zich als vuistslag op je ruit af.

Nee, ik heb ze nog niet gezien; DE LIEFDE. Of wat dat dan ook mag inhouden…

Misschien is het Sympathie dat mensen bindt?

Maar wat doe je daar dan mee als je in een crisissituatie zit. Gevoelens?

Ik zie mensen op televisie over hun gevoelens, emoties en “emotioneel” praten alsof het een hond is die ze zijn kwijl van z’n muil vegen. Te pas te en te onpas dweilen ze het scherm af met “hun emoties”.

 

Misschien, heel misschien, bestaat er zoiets als in alle stilte naar elkaar luisteren, zonder woorden, gewoon stilletjes asemen. Dat zou ik wel fijn vinden.

Wie weet is er zoiets als een combinatie van al deze en maakt dat dan liefde of een relatie? Wie weet hebben mijn vriendinnen wel gelijk dat ik het me allemaal te romantisch voorstel en het me veel te moeilijk maak.

Wie weet zijn mijn vrienden wel de ware liefde en is vriendschap plus

heel veel van alles een beetje wel wat liefde kan zijn of een keuze voor iemand?

 

Mijn vader loopt beneden te ijsberen.

Hij moet tegen morgen een slogan verzinnen voor een nieuw antidepressivum.

Zijn papieren staan vol met de meest gekke schrijfsels:

“Pak een pil en je hebt een wil!”, “Zie je het niet meer zitten, ga dan tijdig pitten met…”.

Vandaag is hij ook benaderd door het reclamebureau van open VLD, ze willen in de laatste week voor de verkiezingen de jongeren opvrijen, zo zei die jongen van het reclamebureau het. “Opvrijen…”, en hij scheurde zijn hazenlip.

Mijn vader is meer dan een uur in de weer geweest met het opkuisen van het bloed van die jongen.

“Opvrijen.”, mompelde hij, “godverdomme, dat is de enige manier om van een depressie af te raken.”.

 

22:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Forever & Eeuwig

15:49 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-06-07

open en bloot

 

Open en bloot,

Vraagt deze wereld te sidderen,

Bibberen,

Te verlangen naar,

Te wachten,

Maar nooit zal open en bloot durven toegeven

dat er liefde is.

 

Paola246.

23:00 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Geloof in de liefde.

10:17 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-06-07

onafhankelijk afhankelijk!

Mijn vader heeft zich vandaag op de rabarber uit onze tuin gesmeten.

Met als heerlijke gevolg dat onze ijskast vol staat met compot, chutney, taart, confituur van deze schraal aan de tanden klevende plant. Rabarber, voor mijn vader is het samen met zoethout het heerlijkste wat er op deze planeet bestaat.

Als hij  vertelt hoe zijn moeder de rabarber voor hem waste en schilde en hoe hij dan, als kleine jongen,  op een stoel kroop om van het pure zuur te genieten dan schieten de tranen in zijn ogen.

Hij mist zijn moeder, veel harder dan ik mijn oma mis.

Uiteindelijk ben ik door dat mijn leven is zoals het is nooit echt afhankelijk of aanhankelijk aan iets of iemand. Uiteraard hou ik van mijn vader en vind het fijn om bij m’n vrienden te zijn.

Maar als ik me zelf dan afvraag of ik ze echt nodig heb?

Dan moet ik jullie eerlijk bekennen; NEEN.

Ik ben nogal op mezelf, hecht me niet gauw aan mensen.

En aan het tempo dat mijn vader hier “de ware” naar binnen heeft gebracht  is dat maar goed ook. Het is trouwens mijn zelfde vader die me steeds op het hart drukt dat je “niet afhankelijk mag zijn van iets of iemand in dit leven!”. “Bewaar je zelfstandigheid, bind je nooit aan een partner. Als je met iemand rekening moet houden komt daar toch gezeik van.”.

Ik geloof hem.

Als ik zie hoe gefrustreerd hij hier soms in de zetel op zijn collega’s zit te kappen en  hoe kapot hij telkens weer is als er weeral een relatie op de klippen is gelopen.

 

Mijn vaders liefdesleven krijgt vanavond waarschijnlijk weer een nieuwe impuls want T. komt langs en hij heeft speciaal voor haar rabarbercake met gember gebakken.

“Niks zeggen, hé!.”, zei hij samenzweerderig toen hij de gedroogde gember in het beslag draaide. Ik weet niet wat er zo speciaal aan is maar aan het zweet op zijn voorhoofd te zien is de uitwerking van die gember in die cake iets om de zenuwen van te krijgen…

 Misschien wil hij haar ten huwelijk vragen?  

 

Vandaag belde er iemand aan de voordeur en toen ik naar beneden liep zag ik dat er een kaartje onder de voordeur werd geschoven. Ik deed de deur open, stak mijn hoofd buiten maar zag buiten een als konijn verkleedde “kid” niks door onze straat lopen.

Op het kaartje stond het volgende:

“Sorry Paola, kan het niet. M.” en een X.

Wat wil dit nu zeggen? Dat de afspraak die ik had met M. op woensdag 06 juni niet doorgaat omdat ze het niet kan? Komaan seg, hoe kan je me zo laten vallen? Jij die zegt M. te zijn stelt me teleur! Ik heb gehuild, ik was boos!

Haha, blijkbaar keek ik er naar uit. Ik ga mijn geluk hier niet van laten afhangen,

Hoor je me?

20:51 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-07

 fenomeen

Fenomenen,

als stormen

als krachten van de natuur,

onwrikbaar,

onveranderlijk,

ik word er nu zelf één.

 

Paola246.

18:23 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

zwembadwoede...

Kom net terug van het zwembad. Meestal is dat zeer ontspannend maar vandaag… Een vader met drie kinderen stond aan de ingang van zijn oren te maken omdat hij vond dat vijf euro per persoon wel heel veel geld is voor wat watergeplons! Misschien had hij gelijk maar…

 

De vrouw achter de kassa werd door de man verweten dat zij “met haar vet lijf” nooit een baantje had getrokken en dat ze die vissen –blik van haar smoel moest halen want dat hij haar anders wel eens in een bokaal zou stoppen.

”Een echte bokaal”, riep de man buiten zichzelf! De vrouw probeerde er tussen te komen maar de man liep schuimbekkend en verwijtend weg.

 Zijn kinderen bleven alleen achter, als aan de grond genageld.  

Met gierende banden verliet hij de parking.

“Mijn vader is kwaad geboren”, doorbrak één van de kinderen de ongewone stilte in het zwembad.

Ze draaiden zich om, namen hun zwemzak op hun rug en gingen in de doorregende speeltuin schommelen. De rest van het zwemgebeuren gebeurde in een bijna boeddhistische stilte. Iedereen was lamgeslagen door de agressie van die man…

Na een uurtje kwam hij z’n kinderen weer ophalen, ik stond aan het venster te kijken en die vader toonde me zijn middelvinger. Hij was nog steeds niet afgekoeld, dat was wel duidelijk. “Ik heb er niks mee te maken, zak.”, mompelde ik tussen mijn tanden.

Ik voelde een zo grote woede in me opkomen. Had zin om die man met zijn hoofd tegen de muur te slaan. Zo’n woede heb ik nog nooit gevoeld. Natuurlijk zijn er veel ergere dingen in deze wereld maar ik vind de manier waarop mensen met elkaar omgaan, handig en onhandig, vreselijk.

 

Ik zwom de woede van me af in een oneindige reeks baantjes…

Toen ik thuiskwam stak er een briefje van Robin in de brievenbus. Hij schreef me dat hij ontgoocheld was en dat ik “zijn kont kon likken van hier tot aan de maan.”

Wel, ik begrijp dat mensen, zoals mijn ouders, liever alleen door het leven gaan. Als je ziet hoe we van elkaar vergeten dat we van vlees en bloed zijn.

17:09 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-05-07

Robin de versierder.

16:33 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-05-07

zonder haat straat.

Natuurlijk bestaat een zonder haat straat niet, toch niet echt. Maar wat ik vandaag op het nieuws zag...verschrikkelijk. En dan schrikken we dat iedereen agressief rond loopt, niks is verdraagbaar...Ik schrijf dit omdat het eruit moet, omdat ik tegen de vooroordelen ben en omdat er liefde moet zijn....of toch tenminste de zoektocht naar de liefde...

 

Prins van het oosten
en de wijk
't Is echt ‘k ben het noorden
helemaal kwijt
'k Verspreek m'n woorden
als den tijd verdwijnt
wanneer gij verschijnt
en mij verblijd
met de parels
van ne glimmende lach
die da gij verspreidt
gelijk de hitte van nen  oven
verzengde m'n hart
met 1 woord van u ogen
ontgrendelde zacht
de geestespoort naar oorden
waar den hemel wordt geboren.

22:11 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Tante G.

Weet je wat ik zielig vind?

Al die blaadjes die nu al niet meer aan de bomen hangen.

 

Kreeg daarstraks telefoon dat mijn tante G., Gerarda die zichzelf nu Gerrie noemt, met haar fiets is gevallen. Inderdaad Gerarda werd Gerrie, een operatie die vier jaar geleden plaats had ergens op een tropisch eiland. Nooit zag ik iemand zo gelukkig van een vliegtuig stappen dan toen mijn tante Gerarda omgetoverd was naar het mannelijke geslacht. Stoer ging mijn vaders zus samen met hem plassen.

 

Mijn vader, die zichzelf als een ongenaakbare supermacho ziet, dacht er het zijne van maar liet zijn kleine zus niet vallen. De rest van de familie wel. Ze vonden het niet kunnen dat hun Gerarda nu Gerrie was. Hoe kan je willen dat je iemand anders bent dan diegene zoals je geboren bent? Het ging er bij hen niet in. Dus als Gerrie iets voor heeft dan bellen zij/hij  ons want Gerrie heeft niemand anders meer. In de liefde heeft zij/hij twee geleden een relatie gehad met een vrouw maar toen haar pompje niet meer werkte ging de vrouw er vandoor.

 

Het herstellen van Gerrie’s geslacht kostte fortuinen en dus liet ze het hangen zoals het was. Sindsdien woont Gerrie alleen in een kraaknet appartement. Nooit zag je een zo vrouwelijke man. Ik denk dat verliefd zijn op en met Gerrie wel heel fijn is omdat hij/zij heel goed begrijpt hoe je je als vrouw voelen kan. Gerrie is superromantisch. Als je bij haar/hem binnen wandelt, waait de geur van passie-wierrook je tegemoet. Altijd is hij/zij gehuld in haar satijnen kamerjas en heerlijk geurend..

 

Nu was ze dus gevallen en ben ik naar het ziekenhuis gereden. Daar hing mijn tante Gerarda te spuwen over de wc pot. Ze heeft een hersenschudding over gehouden aan de val en schrammen op haar/zijn been. Ze ligt samen met een vrouw op de kamer want officieel is tante Gerarda die zichzelf Gerrie noemt nog steeds een vrouw. Ze schaamde  zich en ging zitten huilen op haar bed. Ik heb hem/haar getroost en ben wat van haar spullen thuis gaan halen. Daar lag in de kast naast haar “mannelijke” sloffen een prachtig zwart zijden  kleedje van lang geleden. Toen ik met de spulletjes aankwam  in het ziekenhuis sprong hij/zij fijntjes uit haar bed en nam me vast zoals alleen een vrouw een andere vrouw kan vastnemen. Alsof ze me tegen haar borsten wilde drukken. 

 

Tante Gerarda die zichzelf nu Gerrie noemt is nog steeds wie ze was alleen wil ze zo graag iemand anders zijn. Deze wereld is nog niet klaar voor de ideeën van tante Gerarda. Ik vroeg haar voorzichtig of ik het zijde kleedje mocht hebben en het mocht!

“Ik ben er niks meer mee, het is speciaal voor jou gemaakt.”, zei ze. Ik kustte haar/hem en ze zei:”niet met mijn gevoelens spelen, kleintje! Ik ben en blijf een man.”.

 

Ik fietste terug naar huis en zag dat er al vele blaadjes van de bomen waren gewaaid.

15:18 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-05-07

De buskotmadam.

19:58 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

onzin.

Mijn vriendin D.. Ze zat op een bankje een boekje te lezen. Normaal gezien is het nogal een spraakwater die vriendin D. van me. Ik vroeg haar wat ze aan het lezen was en ze snauwde me af; “dit is een boekje vol onzin dus ik lees onzin.”

”Wat voor onzin staat er dan?”, vroeg ik. Daarop zuchtte ze en het wit van haar ogen werd witter dan wit.”Niks,”, riep ze,”onzin is onzin niet meer en niet minder dus laat me met rust, Paola. Of denk je nu dat je meer bent dan een ander omdat je met je smoel in de kranten staat?”. Ze duwde zichzelf van de bank en verdween.

De bel ging, het was weer tijd om de hoofden richting glorieuze toekomst te draaien.

Maar ik voelde me zo alleen. Iedereen had zo zijn gedacht. Blijkbaar houden ze dat dan voor zichzelf maar op dit soort momenten komt dat gedacht er dus uit. “Met mijn smoel in de kranten. Denk je nu dat je meer bent dan een ander?”, deze zinnetjes weergalmde in mijn hoofd als paasklokken. Telkens weer opnieuw. Mijn vriendin die altijd onzin las waar we zo hartelijk mee konden lachen en spotten zag me nu als deel van die onzin. Ze zat voor me in de klas en haar rug leek wel één van de hellingen die ik gisteren met mijn vader beklom. Zonder hem raakte ik nooit boven. Misschien heeft ze gelijk en is de hele zoektocht naar mijn moeder en de mediaheisa rond mijn figuurtje flauwekul. Waarschijnlijk heeft ze gelijk. Woensdag 06 juni ga ik diegene ontmoeten die zegt mijn moeder te zijn maar ik weet dat ik zonder mijn vader en het rustige leventje dat we leiden niet zou zijn wie ik ben en dat is meer dan een brok onzin. Ik tikte op haar rug maar ze draaide zich niet om. Ik wilde het haar allemaal zeggen.Zoals ze zelf onzin leest was het uiteindelijk haar keuze om het te laten zoals het was,

16:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

pollentiek

Waarom zien al die politici op die affiches er uit alsof er een vinger in hun kont zit?

Ofwel beloven ze dat als je niet werkt je toch rijk kan worden door nog minder te doen dan niks, daar gaan zij voor zorgen!  Ofwel roepen ze luidkeels JA! en melden ze dat als iedereen werkt er ook werk is voor iedereen. De meesten hebben zich daarbij het kapsel van een omhoog geschoten sanseveria aangemeten à la Rick De Leeuw.

Over ons huis staat zo’n aanplakbord en elke keer ik buiten kijk kijk ik op die idiote slogans en nog idiotere koppen. Sinds gisterenavond staat er in het bushokje tegenover ons huis een vrouw naar hier te kijken. Ze neemt geen bus, ze tuurt alleen maar naar ons huis. Soms is ze even weg maar als bij een flits staat ze er dan weer. Ook deze nacht stond ze d’r… Misschien is het deel van een reclame campagne voor een politieke partij die het “pottenkijken” wil bevorderen?  “Gluren bij de buren, je krijgt er de kriebels van!”

Subiet snel mijn fietske op en naar school, snel, snel…met het kapsel dat ik heb als ik in de school aankom moet ik misschien ook maar in de politiek?

07:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-05-07

nepbloemen en hun geheim.

Vorsen was mooi, prachtig…Er was lucht en licht en ruimte. De mensen wuifden naar elkaar en knikte instemmend zonder dat hun blik in het beton verdween. Ben samen met mijn vader op een tandem gaan fietsen. Een paar venijnige klimmetjes maakten echte coureurs van ons. Telkens we de top van zo’n hellingetje bereikten staken we onze armen in de lucht en bekroonden ons zelf met wederzijdse interviews over hoe we de klim ervaren hadden.

“Euh…ja…euh….ik was in form…euh…mijn wielen draaiden…en euh…ik ga het zeggen….ik ben fantastisch.!”

 Heb het gevoel dat we heel dicht bij elkaar waren, ik en mijn vader. Tijdens één van de afdalingen zagen we een boom met daaraan allemaal foto’s van een jong meisje omringd met nepbloemen. Een klein oud vrouwtje stond heel zorgvuldig de bloemen te schikken. Daar zo, langs een weg,  waar auto’s voorbij zoeven had een meisje haar leven verloren en haar moeder kwam elke dag langs en zorgde voor het plekje waar ze was overleden. Ze stond stil en keek naar de lucht waar witte wolken van damp sierlijke figuren maakte. Alsof het meisje daar nog was…Ze maakte tijd voor haar dochter ook al was ze er niet…De boom vond het niet erg dat hij zijn echtheid met de nepbloemen moest delen want de emoties waren echt.

vorsen en de bomen

 

We zijn ook naar het huis gaan kijken. Het was er kil en koud maar als ik de woorden van mijn vader hoor- gedrenkt in enthousiasme -geloof ik best dat het daar gezellig kan worden. Met dit gezellige gevoel en het urenlange gefantaseer tussen mij en m’n vader zakt deze dag stilaan achter mijn ogen. Morgen weer naar school, morgen weer naar de grauwe hoofden en het gepraat van juffrouwen luisteren die zovele geheimen herbergen.

22:30 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

kick - vorsen.

Mijn vader en ik hebben gisterenavond een gesprek gehad! Hij vroeg me bij wie ik wilde gaan wonen als 'de moeder' er zou geweest zijn of zou komen?

Ik heb hem eerlijk gezegd dat ik het niet weet. Dat ik hem voor alles heel dankbaar ben maar dat dat van zovele factoren af hangt. Is, bijvoorbeeld, diegene die zegt mijn moeder te zijn wel bereid om met mij een stukje van haar leven te delen? Misschien heeft zij daar helemaal geen zin in en dan zal ik wel bij m'n vader MOETEN blijven.

 

Mijn vader is gisteren naar Limburg geweest, in Vorsen heeft hij zijn oog laten vallen op de voormalige pastorie. Hij had foto's getrokken en was wild, passend voor Limburg, enthousiast.

vorsen gevel

 

Vorsen…alleen al bij de naam zie ik een kikker met een pet op de treden van de kerk zitten. Met zijn lange tong vangt hij vliegen en bij het minste contact haalt hij de pieren uit je neus om je zo tot 'bezienswaardigheid nr.1' te bombarderen. "Mensen van de stad…vreemd…", kwaakt de kikker als de kerkgangers 's zondags op zijn vliezige poten trappen. En dan nog de pastorie, daar waar mijnheer pastoor mijnheer pastoor was. Ik moet er niet aan denken maar ik kan tegelijkertijd mijn vader ook niet verplichten ergens te zijn waar hij niet graag is.

 

Hoewel…als kind zette hij me altijd af op het speelplein of bij de kinderoppas van de Makro als hij weer eens 'verliefd' was. Dan moest ik plaats ruimen en ik was daar ook niet graag. Wat zeg ik? Ik had daar een hekel aan om de hele dag tof tof te zitten doen met een paar overspannen animatoren waar je niet goed van begreep waarom ze je nu persé naakt aan een struik wilde fotograferen? Het zal wel een spel zijn…

 

Och ja, ik heb geen klagen, ik ben getolereerd in mijn vaders leven en dat is al meer dan bij sommige ouders. Mijn vader is me nooit op de achterbank van zijn auto vergeten. Stel je voor, de hele dag in de weer; een paar keer auto in en uit en dan als je d’r toevallig aan denkt dat je nog een kind hebt zie je het dood in zijn stoeltje zitten. Deze week echt waar gebeurt!

 

Gisteren hoorde ik een moeder vertellen dat ze met haar kind naar Disneyland Parijs was geweest en dat ze de tranen in haar ogen had gekregen toen Pluto ’s ochtends aan het ontbijt was verschenen. “Dien blik van onzen Alexander!”, gilde ze. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen hoe je kijkt als er ’s ochtends een immense grote pluchen hond aan je tafel staat. Wat jij? 

 

Ik was voor de lol met mijn vriendin K. in een rozige tearoom gaan zitten in het park om te horen wat de moeders van vandaag nog te vertellen hebben, om te zien hoe snel ze met hun ogen draaien en zuchten als Alexander dan echt zijn mond opentrekt. Het liefst van al willen ze hun kinderen op dat moment een kopstoot geven, denk ik . Komt die kleine bij zijn moeder;”Mama?”. En dan die moeder terwijl ze rustig voort praat over de nieuwe Tommy Hillfiger; “BANG!”, een echte kopper.  Die kleine zakt ineen en moeder klaagt verder dat de zelfbruinende crèmes ook niet meer zijn was ze geweest waren ofzoiets. Het is allemaal maar film, we leven precies allemaal in een veel te lange film.

 

O ja, mijn vriendin K. volgt een visagie cursus en zoekt hiervoor modellen. Deze week zoekt ze Aziatische types. Morgen, dinsdagavond, heeft ze cursus. Maar nu blijkt dat ze geen enkele chinees kent en ik ook niet. Schande eigenlijk. Tijd om daar verandering in te brengen! Zoeken zoeken naar een Aziatisch type! Ik ben één keer als model met haar mee geweest en dat was wel een hele belevenis. Na afloop van zo’n sessie zie je d’r echt als een glamourgirl uit. Dus mocht je je geroepen voelen om model te  zijn bij mijn vriendin K. en ben je van het Aziatische type, bel haar dan, ik zet hier haar Gsm nummer: 0486987977.

 

Mijn vader kronkelt als een opgewonden tol door het huis en zingt kerkliederen. We gaan subiet samen naar het huis in Vorsen kijken. Morgen wordt het openbaar verkocht.

08:37 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-05-07

 karton bombardon.

Mijn vader gaat vandaag naar huizen kijken in Limburg. Hij is net vertrokken.

"Het enige wat me nog weerhoudt is geld." , riep hij vanuit de keuken toen ik voorzichtig vroeg of ik mee naar Limburg moet verhuizen? Pfff....

Gisteren is hij kartonnen dozen gaan halen. Het hele pak staat klaar in de garage. Ik zal al maar niet te veel plannen meer maken in deze buurt en met de mensen die hier zijn en die ik hier ken. Weet je, misschien hebben mijn "ouders" het zo afgesproken bij mijn geboorte: "we gaan uit elkaar, jij zorgt de eerste vijftien jaar voor haar en ik de volgende vijf jaar ofzoiets. Lijkt me redelijk,ik ben de vrouw,ik heb het kind gedragen en dat telt al voor minstens tien jaar!”

Hadden ze het me ook aan mij mogen laten weten, had ik me al die jaren niet afgevraagd waarom er zo mysterieus over mijn moeder gedaan wordt.

De dag begint, het licht mag uit. De computer aan. Daar gaan we...Moet tegen dinsdag een werk maken over elektriciteitscentrales. De voor en – nadelen op een rijtje zetten…. Leve het Internet!

09:45 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

leve de stilte!

Zijn we goed bezig?

Is er een uitzicht of zitten we hier gelijk ne meeuw die zijn borst wast

ons eigen gelijk te halen?

Wie zal het zeggen?

Niemand antwoord.

Er is ook niemand.

De stilte geeft me weer gelijk!

LEVE DE STILTE!

08:17 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-05-07

In een veel te kleine pot.

14:06 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Me against the world!

Deze nacht was als een draaikolk, misschien maar een minidraaikolk in vergelijk met de werkelijke wroetelingen van deze planeet maar het was een draaikolk. Het was eigenlijk nogal goed begonnen. Heb samen met mijn vriendin S. naar Idool zitten kijken. Weeral een Idool die nu op handen gedragen wordt maar binnen anderhalf jaar met bolle visogen en hetzelfde adempje moet opgevist worden door een roddelboekje om te zien of er nog graten in zitten. Het meest erge was toen  die D. zijn lief geïnterviewd werd door K.W.  en met haar eigen naam moest lachen. Het was alsof het een automatisme was bij dat meisje. “Hoe heet jij eigenlijk?”, vroeg K.W.” Zij lachte luid nadat ze haar naam had gezegd alsof ze zich schaamde over wat haar naam was. Een automatische schaamte bij het uitspreken van je naam. Het is me nog nooit overkomen dat ik er zelf zo luid mee moest lachen.

Het leek me daar op de tribune nogal een ingewikkelde situatie.

In het supportersvak van die D. zat die vader van die D. met zijn  nieuwe vrouw voor de moeder van die D. met haare nieuwe man en het lief. Ok, dit lijkt me nog te doen, maar toen die D. het resultaat vernomen had gingen ze met een camera over de supporters van die D. en stond die vader naar zijn nieuw lief te wijzen alsof er een hand uit haar borst ging komen. Wat wilde die vader met al dat gewijs zeggen? Het leek aslof hij klaar was voor een volgende acte of misschien was het de eerste keer dat die D. het lief van zijn vader zag?  “En dit is mijn lief, D.!”. Je zou voor minder vals zingen…

Daarna heerlijk tandjes gepoetst en in mijn bed gekropen. En toen is het begonnen;

Mijn vader kwam laat thuis. Hij had een etentje met zijn collega’s van het reclamebureau waar hij voor werkt. Hij kwam nog even met een walm van dranklucht mijn kamer binnen zwijmelen. Op zijn dun lijfje hing een veel te groot t-shirt met daarop de gezegende spreuk van zijn werkgever: “WE AGAINST THE WORLD!”. Met een  opgeklopt enthousiasme begon hij te vertellen hoe fantastisch dat hij dit alles vindt en hoe lekker hij had gegeten en soms brabbelde hij wat in de zin van,”wij zijn gelukkig, schat.” Na een kwartiertje droop hij af, smeet zich op zijn bed en begon te snurken als een os. Zijn dranklucht bleef in mijn kamer hangen, prikkelde mijn geest en zo werd ik ongewild weer wakker met de vraag of ik nu moest ingaan op de sms die ik had gekregen?

Wat zou er op 06 juni gebeuren? Ik heb hetzelfde vermoeden als “nonkel Peter” dat M. inderdaad M. is. Waarom wil ze me nu ontmoeten? Waarom? Ik probeerde nog een liedje te neuriën om de slaap te vatten maar ik vond de juiste toon niet. Op dat soort momenten slaag je er zelfs niet in  “klein, klein, kleutertje” te hummen.

Toen ik deze morgen opstond voelde ik me fris als in een riviertje, zo ergens in het Zuiden. Ondanks de weinige slaap was mijn geest weer helder en ben ik klaar om de stapelwolken te verdrijven, “ME AGAINST THE WORLD!”.

08:59 Gepost door Paola in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |